'Ze hebben zich nooit gemeld voor voeding': De dochters van Minke (42) hebben allebei de eetstoornis ARFID
In dit artikel:
ARFID (Avoidant Restrictive Food Intake Disorder) is een eetstoornis waarbij kinderen sterk selectief eten of hele voedingsgroepen weigeren, vaak al vanaf de geboorte of vroege kinderjaren. Minke (42) uit Nederland vertelt over haar twee dochters met deze stoornis: Puck (12) en Nomi (5). Beide meisjes kwamen als baby op de spoedeisende hulp terecht vanwege problemen met drinken en voeding.
Puck had vanaf de fles veel moeite met drinken, frequent hikken en veel huilen. De eerste reacties van het consultatiebureau waren dat dit normaal gedrag voor onervaren ouders zou zijn; later bleek mogelijk verborgen reflux en gevoeligheid voor melkeiwit. Ze kreeg sterk gehydrolyseerde, ingedikte zuigelingenvoeding die lepelen vereiste, en bleef selectief in smaken. Omdat ze toch net genoeg binnenkreeg en zich verder ontwikkelde, werd ze aanvankelijk als ‘picky eater’ gezien en niet langdurig gevolgd. ARFID als diagnose bestond toen nog niet voor de ouders duidelijk was wat er speelde.
Nomi vertoonde vergelijkbare problemen vanaf enkele dagen oud: weinig drinken, risico op uitdroging en een sterke voorkeur voor beperkt drinken en eten. Zij kreeg wel de diagnose ARFID en wordt begeleid door een multidisciplinair eetteam (logopedist, diëtist, psycholoog en kinderarts). De diëtist omschreef haar als een kind met zeer lage vochtinname — een 'woestijnkindje' — hoewel ook zij voldoende groeide binnen de grenzen. Inmiddels drinken de meisjes onder meer appelsap en sojamelk; voor vakanties in het buitenland nemen de ouders standaard vertrouwde producten mee en krijgen ze een medische verklaring voor bagage om problemen te voorkomen.
Thuis hanteren de ouders een strategie gericht op rust rond eten: altijd veilige keuzes aanwezig, geen dwang aan tafel, korte eetmomenten en alternatieven later op de dag (bijvoorbeeld een boterham of toetje). Deze aanpak moet voorkomen dat eten escaleert tot een strijd en is bedoeld als praktische tip voor andere ouders die met vergelijkbare problemen kampen.
De situatie van de meiden nu is hoopvol: Nomi is een vrolijk kind en wordt medisch gevolgd, onder meer om te controleren of haar afweer goed blijft functioneren. Puck experimenteert meer en maakt zelf een ‘eet-bucketlist’ om nieuwe voedingsmiddelen te proberen. Diana Kroes, hoofd behandeling bij SeysCentra en onderzoeker naar voedingsproblemen, wordt in het artikel genoemd als inhoudsdeskundige binnen het expertisecentrum.
Kernboodschap: niet elk kieskeurig eten is onschuldig; aanhoudende eet- en drinkproblemen kunnen fysieke en psychische gevolgen hebben en vragen vaak om vroegtijdige, gespecialiseerde en multidisciplinaire begeleiding. Het herkennen van ARFID en het zoeken van passende hulp kan voorkomen dat kinderen vastlopen, terwijl thuis een ontspannen houding rondom maaltijden kan helpen de spanning te verminderen.