Wil je dat je kind je alles durft te vertellen? Dan moet je eerst dít doen

In dit artikel:

Kinderen vertellen pas wat er in hen omgaat als ze zich emotioneel veilig voelen, stellen gezinstherapeut Viviana McGovern en psychotherapeut Victoria Grinman. Dat gevoel ontstaat meestal niet tijdens één groot gesprek, maar in kleine, ontspannen momenten waarop ouders rustig en beschikbaar zijn.

Korte antwoorden, weinig oogcontact, grapjes tijdens serieuze gesprekken of uitspraken als ‘Boeit me niet’ kunnen erop wijzen dat een kind zich afsluit. Ook kinderen die opvallend gehoorzaam zijn, perfect willen presteren of anderen voortdurend tevreden proberen te houden, kunnen gevoelens verbergen uit angst hun ouders teleur te stellen.

Kinderen kunnen daarnaast zwijgen omdat ouders eerder boos reageerden, hun gevoelens bagatelliseerden of meteen met oplossingen kwamen. Hoewel dat vaak goed bedoeld is, willen kinderen soms vooral dat er naar hen wordt geluisterd.

Ouders kunnen helpen door gesprekken te laten ontstaan tijdens bijvoorbeeld een autorit, het knutselen of voor het slapengaan. Druk zetten werkt averechts; beter is om te zeggen dat het kind altijd kan praten wanneer het daar klaar voor is. Erken gevoelens, luister zonder oordeel en probeer niet direct advies te geven. Ouders die eerder verkeerd reageerden, kunnen dat benoemen en hun aanpak aanpassen.

Een ouder hoeft daarbij niet altijd kalm en perfect te zijn. Belangrijker is dat het kind merkt dat het ook met moeilijke gevoelens, fouten en ongemakkelijke verhalen terechtkan. Bij langdurige teruggetrokkenheid, sterke angst of somberheid kan professionele hulp verstandig zijn. Het doel is niet dat een kind alles vertelt, maar dat het weet dat het veilig is om zichzelf te zijn.