Verloskundige Louisa: 'Laila is zo in tranen dat ik haar moeder even apart neem'

In dit artikel:

Louisa, verloskundige in de Randstad en moeder van een peuter, beschrijft een geboortedienst waarin routineonderzoeken en menselijk maatwerk botsen. Tijdens een drukke werkdag wordt ze gevraagd bij een eerstgeboorte van een cliënt met gebroken vliezen: sinds een halfuur heeft de vrouw om de drie minuten weeën. De collega die de bevalling begon, kan niet blijven vanwege een andere bevalling; Louisa vertrekt meteen.

Thuis aangekomen treft Louisa Laila (de barende) in bad, begeleid door haar moeder. Omdat het om een eerste kindje gaat, biedt Louisa aan de voortgang via een vaginaal toucher te controleren, maar dat lukt niet — het onderzoek doet te veel pijn of is onmogelijk uit te voeren. In het stuk licht Louisa haar eigen reflex om toch naar ontsluiting te willen weten: de neiging om cijfers en voortgang te meten terwijl de situatie ook niet-invasief gevolgd kan worden. Ze besluit het onderzoek los te laten en richt zich op steun, observatie en luisteren naar Laila.

In plaats van dwang of extra interventies kiest het team voor continu hartslagmonitoring van de baby, coaching tijdens de weeën en het respecteren van Laila’s voorkeuren (geen pijnstilling). De moeder is aanvankelijk bezorgd en wil graag een meting, maar verstomt wanneer duidelijk wordt dat Laila emotioneel niet kan en dat het ook niet nodig is. Een uur later stapt Laila in het bevalbad; de partner raakt vast in het verkeer maar sluit later aan. Tijdens het persen wordt zichtbaar dat het hoofd komt; met de steun van Louisa en een collega wordt de baby geboren die meteen goed huilt.

De ervaring bevestigt voor Louisa twee lessen: ten eerste is een inwendig onderzoek niet altijd mogelijk en ook niet per se noodzakelijk voor een veilige, natuurlijke bevalling; tweede, het vertrouwen in het lichaam en het volgen van signalen van moeder en baby kunnen leiden tot een bevredigend en gezond verloop. Ze benadrukt dat verloskundigen voortdurend blijven leren—ook over het loslaten van protocollen wanneer aandacht en empathie op dat moment beter dienen.

Kort contextueel punt: vaginisme (onwillekeurige samentrekking van de bekkenbodem) kan zulke onderzoekshandelingen onmogelijk of pijnlijk maken. Dit verhaal illustreert dat zorg zonder afdwingbare voortgangsmetingen nog steeds veilig en succesvol kan zijn.