Van ijsvogel naar voetbal: hoe snel de interesses van je kind veranderen

In dit artikel:

Op de ontbijttafel ligt het tijdschrift van de Vogelbescherming met een ijsvogel op de voorkant. De 11‑jarige Wout merkt het kort op — vroeger was dat zijn lievelingsdier. Als peuter was hij gefascineerd door vogels: zijn ouders kochten vogelboeken, werden lid van de Vogelbescherming en hingen een vogelhuisje in de tuin. Wout herkende soorten beter dan zij en verbeterde hen graag; zijn uitspraak ontwikkelde zich pas later (de k-klank werd tot zijn vierde vaak een t).

Een kenmerkend voorval illustreert zijn koppigheid: bij het aanwijzen van een blauwborst bleef hij volhouden dat het een roodborstje was en raakte woedend toen hij werd gecorrigeerd. Acht jaar later is die vogelvonk verschoven naar voetbal: waar hij vroeger ornitholoog speelde, kan hij nu feilloos formaties van Premier League-clubs opdreunen. Tijdens het ontbijt herkent hij een plaatje van pimpelmezen en noemt ze nonchalant koolmezen, en vraagt meteen of hij een abonnement op Voetbal International mag.

Het stuk is een persoonlijke reflectie van een vader op hoe kinderinteresses veranderen — van vogelboeken en tuinobservaties naar voetbalbladen en competitiegerichtheid — en hoe ouders met nostalgie kijken naar vroegere fases. De auteur, Ronnie van Veen, heeft drie kinderen en schrijft kinderboeken.