Vadercoach Marloes geeft 5 tips voor vaders die gek worden van waarom-vragen: 'Dit helpt echt'

In dit artikel:

De 41-jarige Thomas wordt gek van de eindeloze waarom-vragen van zijn zoon. Overdag vindt hij de nieuwsgierigheid leuk, maar na een lange werkdag raakt zijn geduld op. Vooral tijdens het avondritueel, wanneer zijn zoon vragen stelt over de pyjama, schermtijd en bedtijd, reageert hij soms kortaf of boos. Daar voelt hij zich vervolgens schuldig over, omdat hij juist een betrokken vader wil zijn bij wie zijn kind alles durft te vragen.

Vadercoach Marloes Craenen legt uit dat de irritatie vaak ontstaat doordat ouders al met hun gedachten bij het volgende moment zijn. Terwijl de vader verlangt naar rust of nog met zijn werk bezig is, bevindt het kind zich nog midden in zijn eigen belevingswereld. Voor een kind bestaat ‘naar bed gaan’ bovendien uit veel kleine stappen, waardoor het langer duurt om over te schakelen. De vragen en verhalen komen soms juist los zodra de ouder weer beschikbaar is; het kind zoekt dan contact en veiligheid.

Craenen adviseert vaders om te vertragen, op ooghoogte en in het tempo van hun kind te komen en het avondritueel bewust tijd te geven. De vragen kunnen worden gezien als kansen om verbinding te maken. Ouders kunnen ook zelf open vragen stellen over wat hun kind denkt, voelt of interessant vindt. Daarbij is het belangrijk één vraag tegelijk te stellen en het kind tijd te geven om te antwoorden.

De waarom-fase is volgens de coach een normaal onderdeel van de ontwikkeling. Kinderen vergroten er hun kennis en taalvaardigheid mee en leren verbanden leggen. Ouders hoeven niet elke vraag direct of volledig te beantwoorden. Ze kunnen ook vragen wat het kind zelf denkt of samen naar het antwoord zoeken.

Om een uitbarsting te voorkomen, raadt Craenen aan irritatie vroeg te herkennen, afstand te nemen en rustig adem te halen: drie tellen in en vijf tellen uit. Ook helpt het om werkgedachten af te sluiten, rust of ontspanning in te plannen en waar nodig de partner om overname te vragen. Zo blijft er ruimte om bewust te kiezen tussen uitleg geven, samen onderzoeken of het kind afleiden. Dat versterkt uiteindelijk vooral de vertrouwensband tussen ouder en kind.