Vader Bob over zijn depressie: 'Ik stond huilend mijn zoontje in slaap te wiegen'

In dit artikel:

Toen Bob van Leeuwen op LinkedIn schreef over zijn depressie, voelde dat als een coming‑out: niet alleen als man, maar ook als vader. Zijn post trok duizenden kijkers en leidde tot een stroom privéberichten van mannen die zich herkenden maar het online niet durfden te tonen. Voor Bob illustreert die terughoudendheid hoe onveilig veel mannen zich nog voelen om over sombere gevoelens te praten.

Hij deelt zijn ervaring vooral voor andere vaders en hun partners. De depressie kwam niet plots: hij had rond zijn zeventiende al een keer zo’n periode gehad en merkte nu tijdens de overgang naar het vaderschap opnieuw symptomen—prikkelbaarheid, onverklaarbare tranen, constante vermoeidheid, lichamelijke klachten en moeite met werken. In plaats van te rusten compenseerde hij door veel uit te gaan en sociaal te overcompenseren. Het kantelpunt was een avond dat hij huilend zijn zoontje in slaap wiegde en fysiek niet meer in staat was hem vast te houden; hij liep daarna uren door het Noorderpark en stortte uit. De steun van zijn partner—luisteren zonder te willen oplossen—was cruciaal.

Bob benadrukt dat kinderen zelden onbewust blijven van spanningen: zijn dochter zei eens tegen haar broertje dat ze ‘papa maar even moest laten’, wat hem aantoonde hoe de stilte en terugtrekking in huis pijn doen. Hij wijst op het belang van een veilige ruimte en voorbeeldgedrag: zijn vader had zelf al openlijk over zijn struggles gesproken, wat hem geholpen heeft.

Praktische tip van Bob: schrijf je gevoelens op om overzicht te krijgen, wees eerlijk tegen jezelf en erken wanneer iets verder gaat dan normale vermoeidheid. Uitspreken maakt het vaak al beter. Zijn boodschap is helder: doorsukkelen tot je op je tandvlees loopt helpt niemand—jij niet, en je kinderen al helemaal niet. De situatie laat zien waarom meer aandacht voor mannelijke mentale gezondheid en veilige spreekruimtes nodig is.