Tweelingpapa Rob werd voor gek verklaard: 'Nóg een baby? Was ons gezin niet al druk genoeg?'

In dit artikel:

Vrienden en vaders Dick (37) en Rob (37) — beiden tweelingvaders — beschrijven in hun column (en in hun boek Superpapa) hoe het is om meerdere kinderen te hebben en vooral hoe een tweeling het gezinsleven verandert. Drieënhalf jaar nadat hun tweelingen werden geboren, kregen ze beide opnieuw een baby, wat aanleiding gaf tot vergelijking tussen de kraamperiodes van het eerste kind, van de tweeling en van de nieuwste baby.

Beide mannen benadrukken dat een eerste kind veel onrust en onzekerheid brengt: alles is nieuw, je vormt voor het eerst een gezin en je moet samen uitzoeken wat bij jullie past. Een enkele baby vraagt relatief weinig organisatie en laat ruimte over voor hobby’s en slaap — mits het goed verdeeld wordt.

De tweelingperiode bleek wezenlijk zwaarder. Twee baby’s betekent niet alleen dubbel zoveel voedingen, verschoon- en troostmomenten, maar ook het probleem dat je allebei vaak tegelijk met een kind bezig bent, waardoor hulp bieden moeilijker wordt. Een treffend beeld: ze lagen samen op de bank met ieder een baby, terwijl de peuter boven huilde — “wie staat er nu op?” — en dat scenario speelde de hele dag door.

De nieuwe, derde kraamperiode voelde veel rustiger. Eén baby is logistiek eenvoudiger (één kinderwagen is aanzienlijk handiger dan de tweelingwagen), je kunt elkaar afwisselen en eerdere ervaring geeft zelfvertrouwen. Wel vraagt de komst van een baby extra aandacht van de oudere kinderen. Pas als de drie oudsten naar school of opvang zijn, merken de vaders hoe groot het verschil met de chaotische tweelingkraam was. Kortom: tweelingen zijn pittig, maar ervaring maakt volgende baby’s veel beheersbaarder.