Tweelingpapa Rob: 'Intern vervloek ik de arts, hadden ze hier niet beter over na kunnen denken?'

In dit artikel:

Tweelingvader Rob beschrijft hoe hij met zijn bijna vierjarige tweeling Mila en Noud een intake voor de basisschool en een bezoek aan het consultatiebureau beleeft. Hoewel hij en zijn partner de kinderen meestal als twee afzonderlijke kinderen zien, merken ze het tweelingeffect nog wanneer ze hun ontwikkeling onbewust met elkaar vergelijken. De één beheerst bepaalde vaardigheden eerder, de ander andere, terwijl ouders dat bij een enig kind minder snel zouden benoemen.

Ook bij het consultatiebureau levert het samenzijn praktische problemen op. Mila en Noud moeten na elkaar cognitieve opdrachten en een ogentest doen. Omdat een standaard oogkaart voor jonge kinderen te eenvoudig zou zijn, krijgen ze een vork waarvan de tanden dezelfde kant op moeten wijzen als een opening in een aangewezen plaatje. Mila heeft na enige uitleg succes, maar Noud raakt na een half uur wachten, spelen en vragen beantwoorden verveeld. Voor hem wordt de vork vooral speelgoed, waardoor hij de test niet goed uitvoert.

De arts laat Rob weten dat Noud over enkele weken moet terugkomen en thuis voor de ogentest moet oefenen, omdat kinderen daarna vaak beter scoren. Rob zet vraagtekens bij de waarde van een test waarvoor voorbereiding nodig is. Hij vindt het bovendien ongelukkig dat Mila een sticker krijgt en Noud pas bij een volgende poging een sticker in het vooruitzicht wordt gesteld. Volgens hem kan die aanpak onnodig verdriet veroorzaken.

Rob en zijn vriend Dick, die vrijwel gelijktijdig vader werden van een tweeling, schrijven hierover in hun boek Superpapa en in columns over het dagelijks leven met een tweeling.