Tussen wel en wee: 'Door de plotselinge onderbreking, komt hij vast te zitten'

In dit artikel:

Lotte, die eerder thuis een ontspannen bevalling had gehad, wilde opnieuw thuis bevallen en wilde een inleiding in het ziekenhuis vermijden. Na enkele pogingen tot strippen en het afwachten van de datum werd ze precies 41 weken zwanger wakker van een pijnscheut: haar vliezen waren gebroken en de weeën begonnen direct. De verloskundige stelde bij een korte controle zes centimeter ontsluiting vast, maar de ontsluiting stokte daarna urenlang.

De verloskundige, die Lotte nog niet kende, stelde voor naar het ziekenhuis te gaan. De kraamverzorgster merkte dat dat Lotte van streek maakte en hielp haar van positie te wisselen; onder de douche zakte de baby ineens flink naar beneden en de weeën werden persweeën. Lotte sprak in zichzelf tegen haar kind — onder meer “je mag komen” — en voelde het hoofdje zitten. Toen ze op aanwijzing van de verloskundige via een krukje op het hoge bed klom, raakte haar concentratie weg: de persweeën stopten, het hoofdje stond echter al, en daardoor moest Lotte zelf kracht zetten. Liggend en op handen en knieën lukte het niet; uiteindelijk beviel ze staand met hulp van de verloskundige omdat de baby klem zat. Daarbij brak de baby zijn sleutelbeen.

Lotte worstelt met schuldgevoelens omdat ze denkt dat het wisselen van positie en het verlaten van haar ‘bubbel’ de oorzaak waren. Ze besluit voortaan wel een bevalplan te maken om zelf meer regie over de bevalling te houden. Medisch gezien kunnen sleutelbeenbreuken bij pasgeborenen ontstaan bij vastzitten en herstellen meestal goed; het persoonlijke gevoel van controle en goede afstemming met zorgverleners blijken voor Lotte essentieel.