Ties (21) zat 4 keer in één week op het politiebureau: gezinsouder Gerrit bleef hem toch ophalen

In dit artikel:

Ties de Ruiter (21) groeide vanaf jonge leeftijd op in pleeggezinnen en de jeugdzorg. Door veel verhuizingen en wisselende volwassenen leerde hij dat relaties tijdelijk konden zijn. Daardoor vertrouwde hij anderen steeds minder en probeerde hij alles zelf op te lossen. Zijn wegloopgedrag, grensoverschrijdend gedrag en weigering om mee te werken werden vaak gezien als onwil, terwijl ze volgens Ties vooral een manier waren om zichzelf te beschermen tegen nieuwe teleurstellingen.

Een belangrijke uitzondering was Gerrit, bij wie Ties woonde. Toen Ties in één week vier keer van het politiebureau moest worden opgehaald, bleef Gerrit hem steunen. Hij keurde het gedrag niet goed, maar wees Ties ook niet als persoon af. Door verantwoordelijkheid te vragen én beschikbaar te blijven, liet hij zien dat een fout niet automatisch het einde van een relatie betekende. Juist omdat Ties wist dat Gerrit er opnieuw zou zijn, kwam zijn boodschap bij hem binnen.

Ook tijdens Ties’ verblijf in de gesloten jeugdzorg bleef Gerrit contact houden, hoewel hij daar formeel niet meer toe verplicht was. Samen met zijn vader en zusje was hij een van de weinige mensen die hem bezochten. Die blijvende betrokkenheid gaf Ties het gevoel dat er buiten de instelling nog iemand op hem wachtte. Volgens hem vormt het verbreken van vertrouwde contacten bij overplaatsingen een groot probleem binnen de jeugdzorg. Jongeren verliezen dan niet alleen hun omgeving, maar ook mensen die hun geschiedenis kennen.

Tegenwoordig werkt Ties zelf met jongeren en is hij collega van Gerrit. Zijn ervaringen beïnvloeden zijn kijk op probleemgedrag. Hij probeert te begrijpen wat er achter schreeuwen, weglopen of opstandig gedrag schuilgaat, zonder grenzen los te laten. Een grens zonder relatie kan als straf voelen, terwijl diezelfde grens binnen een vertrouwensband juist als zorg kan worden ervaren.

Ties benadrukt dat opvoeders niet perfect hoeven te zijn, maar wel moeten proberen betrouwbaar te blijven. Dat kan zwaar zijn wanneer een jongere telkens grenzen opzoekt of vertrouwen afwijst. Daarom is het volgens hem belangrijk dat ouders, pleegouders en begeleiders hulp vragen wanneer de zorg te veel wordt. Goed voor jezelf zorgen is geen opgeven, maar een voorwaarde om een kind te kunnen blijven dragen. Ties ziet zijn eigen ontwikkeling als bewijs dat één volwassene die blijft geloven, zelfs op moeilijke momenten, een blijvend verschil kan maken.