Tara: 'Ze zet haar kleine handjes op die gore wc-bril en klimt erop'

In dit artikel:

Haar tante kreeg van haar werkgever een plastuit, een hulpmiddel om zittend plassen te vermijden — iets bedoeld als een soort emancipatiegebaar. De schrijfster (Tara, 31) raakte jaloers, vroeg ernaar en kreeg de plastuit uiteindelijk in handen. Ze heeft er geen ervaring mee en maakt zich zorgen dat het in de praktijk tegenvalt: vlekken op broek of schoenen, onhandigheid, terwijl ze zelf klaagt over een blaas ter grootte van een erwt.

Haar vriend vond het idee weerzinwekkend omdat je een gebruikt tuit weer in je tas moet stoppen; dat stuit haar tegen de borst, juist omdat mannen vaak staand urinoires gebruiken zonder veel schoonmaakgedrag. Een vriendin benadrukte een ander praktisch probleem: meisjes klimmen vaak op vieze openbaartoiletbrillen en raken zo de rand met hun handen aan, terwijl jongens door staand te plassen minder contact maken.

De column eindigt met een oproep: ontwikkel een klein, kindvriendelijk plastuitje voor meisjes. Als extra context: er bestaan al vrouwelijke urinerende hulpmiddelen voor volwassenen (herbruikbaar en wegwerp), maar een speciaal formaat voor peuters en kleuters lijkt nog te ontbreken — iets wat ouders met jonge dochters praktisch zou kunnen helpen.