Tara: 'Mijn dochter is net een wasmachine, ze blijft maar zeggen: nog één minuut'

In dit artikel:

Tara (31) vertelt hoe haar peuter van 2 jaar, dochter Rosie, het afscheid van een kinderuitje heeft omgevormd tot een onderhandelingsspel. Waar “nog één minuut” aanvankelijk werkte omdat een minuut voor een kleuter een vaag begrip is, heeft Rosie die uitdrukking nu overgenomen en gebruikt ze die om het vertrek te rekken. Wat eerst een korte, dankbare reactie opleverde, verandert steeds vaker in eindeloze verlengingen: “nog één minuut” wordt “nog een paar minuutjes” en later blijken er ineens “nog drie minuten” op de klok te staan. Tara vergelijkt het gedrag met een wasmachine die eeuwig op één minuut blijft hangen: beide beloven een snel einde dat in werkelijkheid uitloopt. Tegelijk benadrukt ze de verschillen tussen een machine en een peuter — waar de wasmachine uiteindelijk stil valt en kleren schoon zijn, eindigt een uitstel bij een kind vaak in luid protest. De column illustreert op luchtige wijze hoe kleine, onnauwkeurige toezeggingen van ouders kunnen leiden tot langdurige onderhandelingen met jonge kinderen. Als extra context: peuters testen grenzen en leren door herhaling, dus vage tijdsafspraken kunnen onbedoeld uitnodigen tot uitstelgedrag; duidelijkheid en consequentie helpen dat vaak voorkomen. Tara vermeldt dat haar boek “Blender zonder deksel” nu te koop is.