Sylvia: 'Na een epileptische aanval was ik ineens drie jaar van mijn geheugen kwijt'

In dit artikel:

Sylvia (39) raakte na haar eerste epileptische aanval vrijwel drie jaar uit haar geheugen verdwenen. Kort voor de aanval had ze veel stress door jarenlange financiële problemen en een deurwaardersbrief; een maand eerder was ze bevallen van dochter Dani. Tijdens de nacht na de vermoedelijke trigger kreeg ze een aanval thuis, werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en verloor de herinnering aan de periode daarvoor.

Toen ze uit de black-out kwam, herkende ze haar omgeving, haar man en haar pasgeboren dochter niet. Ze lag in bed naast collega Theo — die volgens haar eerdere herinnering nooit haar partner was — en had een vers litteken van een keizersnede, wat haar pas deed beseffen dat ze moeder was. Hoewel familie en haar echtgenoot keer op keer uitlegden dat ze al ruim een jaar getrouwd was en een kindje had, bleef die informatie in eerste instantie niet hangen. Langzaam werd duidelijk dat ongeveer drie jaar van haar leven verdwenen waren: van een eerdere relatie en woning was niets meer bekend.

Het dagelijkse leven moest opnieuw opgebouwd worden. Sylvia kende het huis niet, de omgang met haar man voelde eerst vreemd, en de verzorging van Dani — flessen, luiers, slaapjes — was onbekend terrein omdat ook de zwangerschap en bevalling uit haar geheugen waren gewist. Gelukkig had ze tijdens de zwangerschap een dagboek en foto’s, en die hielpen haar feiten terug te halen, al kwamen de herinneringen niet vanzelf. Emotioneel voelde ze aanvankelijk vooral verantwoordelijkheid, pas later ontstond echte moederliefde; het moment dat Dani haar voor het eerst “mama” noemde, was voor haar een keerpunt.

Nu, bijna negen jaar later, heeft Sylvia nog af en toe kleine aanvallen met nieuw vergeetachtigheid. Het geheugenverlies heeft haar relaties gekost, maar ze heeft ook steun van enkele goede vrienden en familie. Ze volgt hypnotherapie in de hoop meer herinneringen terug te vinden; soms verschijnen fragmenten, zoals het besef dat ze borstvoeding gaf. Sylvia ervaart het verlies van zulke cruciale jaren als pijnlijk en voelt zich deels “bestolen” van herinneringen aan een vervulde kinderwens. Medisch gezien wijst haar ervaring erop dat ernstige stress en een epileptische aanval grote gaten in autobiografisch geheugen kunnen veroorzaken en dat langdurige steun en behandeling vaak nodig zijn om weer een stabiel leven op te bouwen.