Suzanna (38) emigreerde met haar gezin naar Zweden, maar keert na 3,5 jaar terug naar Nederland

In dit artikel:

Suzanna Bijlsma (38) verhuisde drieënhalf jaar geleden met haar man en twee zoons van Nederland naar Zweden. Daar bouwde het gezin vanaf de grond een regeneratieve boerderij met kleinschalig ecotoerisme op. De verhuizing was bedoeld als een nieuw leven en werd aanvankelijk een succes. De zoons van 12 en 8 pasten zich snel aan, leerden binnen vier maanden Zweeds en genoten van de ruimte, dieren en het buitenleven.

Gaandeweg verslechterde Suzanna’s gezondheid, waardoor het werk op de boerderij steeds moeilijker werd. Ook kampten familieleden in Nederland met gezondheidsproblemen. Daardoor groeide bij haar de behoefte om dichter bij haar familie te zijn. Na aanvankelijke twijfel en gesprekken over alternatieven binnen Zweden besloot het gezin terug te keren naar Nederland. Haar man, die liever niet in Nederland woonde, steunde haar uiteindelijk bij die beslissing.

De terugkeer betekent dat het gezin afscheid neemt van de boerderij, de opgebouwde gemeenschap en een leven waarin het zijn droom verwezenlijkte. Tegelijkertijd zorgt het ontbreken van een concreet nieuw plan voor onzekerheid. Suzanna hoopt in Nederland meer vertrouwdheid, sociale verbondenheid en culturele levendigheid te vinden. Ze wil haar ervaring inzetten in een sociaal-maatschappelijke functie, bijvoorbeeld bij een gemeente of GGD in de regio Zutphen.

Voor het hele gezin vraagt de remigratie om aanpassing. Vooral het begeleiden van de emoties van haar kinderen vindt Suzanna moeilijk. De start van het nieuwe schooljaar bracht echter structuur en hielp het gezin weer rust te vinden. Ondanks verdriet en onzekerheid overheerst uiteindelijk trots op het Zweedse avontuur en vertrouwen dat het gezin opnieuw zijn plek zal vinden. Suzanna’s belangrijkste les voor andere emigrerende stellen is om open te blijven communiceren wanneer omstandigheden of wensen veranderen.