Susanne: 'Ik ga elke week naar mijn schoonmoeder, maar door haar opmerkingen zie ik er steeds meer tegenop'

In dit artikel:

Susanne probeert haar bijna tachtigjarige schoonmoeder regelmatig te bezoeken en te helpen, maar houdt daar steeds meer tegenzin aan over. Haar schoonmoeder verhuisde enkele maanden geleden naar een seniorencomplex dichter bij haar kinderen, omdat ze gelijkvloers wilde wonen. Toch zegt ze vaak dat ze eenzaam is en niemand ziet.

Susanne gaat doorgaans wekelijks langs, haar man komt minstens twee keer per week helpen, haar schoonzus eet geregeld met haar en ook de kleinkinderen bezoeken hun oma. Desondanks krijgen ze vaak verwijten als dat ze lang niet zijn geweest of nooit iets van zich laten horen. Andere bewoners nodigen haar soms uit, maar volgens Susanne heeft haar schoonmoeder op vrijwel iedereen kritiek. Daardoor blijft ze binnen en klaagt ze vervolgens dat ze weinig mensen ziet.

Daarnaast doet de schoonmoeder kwetsende opmerkingen over het uiterlijk van familieleden. Zo zei ze tegen Susannes dochter dat Susanne dikker was geworden, terwijl ze weet dat Susanne in het verleden met anorexia kampte. Ook maakt ze opmerkingen over de lichamen van haar kleindochter en nichtje. Susanne wil niet dat haar dochter hierdoor leert dat er steeds iets aan haar lichaam mankeert.

Volgens Susanne praat haar schoonmoeder bovendien negatief over verschillende familieleden, afhankelijk van wie erbij is. Zelfs haar zoon, die haar veel helpt en een goede band met haar heeft, krijgt bijna dagelijks berichten omdat zij denkt dat hij boos is. Hoewel Susanne graag goede herinneringen wil maken voor haar schoonmoeders tachtigste verjaardag, voelt ze zich door de voortdurende verwijten vooral schuldig en machteloos. Haar schoonmoeder wil geen feestje, etentje of uitje, waardoor Susanne zich afvraagt hoeveel de familie nog moet doen voordat het genoeg is.