Stiefexpert Marieke Jansen: 7 dingen die je kunt doen als één kind (10) niet wil samenwonen

In dit artikel:

Ouders willen samenwonen, drie van de vier kinderen vinden dat prima, maar één zoon van tien verzet zich fel: boos, verdrietig en vol afkeer. Stiefexpert Marieke Jansen legt uit dat dit een veelvoorkomend en kwetsbaar moment is in samengestelde gezinnen: kinderen reageren verschillend, en juist het kind dat het hardst protesteert toont vaak waar de meeste spanning zit.

Een verhuizing of samenwonen betekent voor een tienjarige vooral verlies van overzicht en controle: angst om aandacht, plek of veiligheid te verliezen. Die emoties zijn vaak rouwreacties — rouw om hoe het was, om het delen van een ouder, en om veranderingen die niet terug te draaien zijn. Daarom werkt het niet om het kind te overreden (“je went eraan”) of juist alles te blokkeren uit angst het te kwetsen. Overhalen vergroot de weerstand; uitstellen legt onterecht de verantwoordelijkheid bij het kind.

Wat ouders volgens Jansen wel moeten doen:
- Erken het gevoel van het kind zonder het de beslissingsmacht te geven: neem zorgen serieus, maar blijf als volwassenen de knopen doorhakken.
- Pas het tempo aan op het langzaamste gezinslid: voortgang kan, maar met extra aandacht voor dit kind.
- Bied voorspelbaarheid en duidelijkheid: houd routines, maak concrete afspraken over wat verandert en wat gelijk blijft.
- Investeer in één-op-één-tijd om verbondenheid en veiligheid te herstellen.
- Overweeg professionele hulp als de weerstand langdurig of zeer heftig is.

Het uitgangspunt is niet dat iedereen blij moet zijn, maar dat ieder zich gehoord voelt en de volwassenen de verantwoordelijkheid dragen voor het gezinsproces. Ter context: in 2024 eindigden ruim 25.000 huwelijken in een scheiding, waardoor het thema samengestelde gezinnen en verhuizing bij veel gezinnen speelt.