Sophie: 'Ik laat de opvoeding niet over aan derden en kijk eens hoe beleefd ze zijn'
In dit artikel:
Sophie (38) uit een dorp is fulltime moeder van vijf kinderen: Tom (12), Mees (11), Aniek (7), Fien (4) en Janna (2). Samen met haar man Harm‑Jan verwierp ze meteen het idee om te blijven werken toen ze zwanger werd van hun oudste; het voelde ondenkbaar dat iemand anders voor haar kind zou zorgen. Financiële overwegingen speelden mee: Harm‑Jan verdient goed, waardoor Sophie zich geen eigen inkomen hoefde te handhaven en zij vond de kosten van kinderopvang onnodig hoog voor het salaris dat zij destijds had.
Haar dagelijks leven draait om het ritme van het gezin. Elke ochtend staat ze om vijf uur op voor yoga en persoonlijke verzorging, maakt ontbijt en lunch en brengt de oudste naar school; de kleintjes begeleidt ze terug en vult de ochtenden met boodschappen, lichte huishoudelijke taken en spelen of bezoek aan de kinderboerderij. Na school verandert de eettafel vaak in een knutselwerkplaats, zomers komt er een zwembad in de tuin en er is altijd ruimte voor speelafspraken. Sophie houdt van de hectiek: ze zegt goed te gedijen bij chaos en ziet opruimen als iets praktisch dat snel op te lossen is als de kinderen slapen.
Haar opvoedvisie combineert ruime speelvrijheid met strikte omgangsvormen. In huis mag veel — plezier, gekkigheid en creativiteit — maar beleefdheid en respect zijn onverhandelbaar; zelfs de jongste kinderen leren beleefdheden als handen schudden en volwassenen met 'u' aanspreken. Sophie koppelt die normen aan het feit dat zij zelf actief presenteert bij de opvoeding en weinig aan derden overlaat. Ze is overtuigd dat die betrokkenheid voorkomt dat kinderen zich emotioneel verwaarloosd voelen.
Hoewel ze geniet van het fulltime moederschap en het gemak van één gezinsinkomen benadrukt, erkent ze dat ze minder me‑time heeft dan werkende vriendinnen; daarom creëert ze rustmomenten voor zichzelf en vindt ze voldoening in de dagelijkse omgang met haar kinderen. Haar man stimuleert haar ook om af en toe aandacht aan zichzelf te besteden. Kortom: Sophies keuze is geworteld in emotionele wenselijkheid, praktische financiële overwegingen en een duidelijke prioriteit voor nabijheid en opvoedingscontrole.