Sofie: 'Dankzij mijn pillen kan ik mijn dochter loslaten'

In dit artikel:

Sofie (33) kreeg ernstige angstklachten nadat haar tweejarige dochter Loïs zich bij haar schoonouders in een druif verslikte. Sofie bevroor tijdens het incident, terwijl haar schoonfamilie ingreep en 112 belde. Loïs kwam er uiteindelijk goed vanaf, maar Sofie bleef het moment voortdurend herbeleven. Ze sliep nauwelijks, kreeg langdurige paniekaanvallen en meldde zich ziek op haar werk.

Na aandringen van haar man Sandro stelde de huisarts een posttraumatische stressstoornis vast en schreef hij antidepressiva voor. Na ongeveer twee weken voelde Sofie zich rustiger. Ze kon weer over het incident praten zonder in paniek te raken en kreeg haar dagelijks leven terug. Hoewel haar huisarts haar na een halfjaar wilde laten afbouwen, bleef ze bang om opnieuw ziek te worden. Sandro vond bovendien dat ze door de medicijnen vlakker, suffer en minder seksueel actief was geworden.

Tijdens het afbouwen keerde haar angst snel terug. Sofie zag overal gevaar, durfde nauwelijks naar buiten en hield Loïs voortdurend in de gaten uit vrees dat haar dochter opnieuw zou stikken terwijl zij zou bevriezen. Ze sneed eten in zeer kleine stukjes, verbood bepaalde voedingsmiddelen en durfde soms niet alleen met haar dochter thuis te zijn. Uiteindelijk nam ze stiekem weer een volledige dosis. Haar paniek, nachtmerries en angst namen daarna snel af.

Bij de huisarts vertelde ze wat er was gebeurd. Hij vermoedde dat Sofie mogelijk te weinig serotonine aanmaakte en liet haar de medicatie voortzetten, in combinatie met gesprekken met een praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg. Die ontdekte dat Sofie al sinds haar jeugd last had van stemmingswisselingen en sombere periodes. Volgens haar waren de klachten dus niet alleen door het druivenincident veroorzaakt. Sofie stopte echter na drie gesprekken, omdat ze liever op medicatie vertrouwde dan haar verleden verder te onderzoeken.

Zeven jaar na het incident slikt Sofie nog steeds antidepressiva. Inmiddels gebruikt ze een lichtere variant, waardoor ze naar eigen zeggen minder suf en emotioneel afgevlakt is en haar seksueel verlangen is teruggekeerd. Jaarlijks bespreekt ze haar stemming en medicatie met de huisarts; Sandro gaat daarbij mee. Sofie beschouwt de medicijnen als een behandeling voor terugkerende depressieve klachten en vindt dat ze er een stabielere moeder en partner door is.

Haar ouders, man en vriendinnen reageren wisselend of afwijzend. Sommigen vinden dat ze haar klachten overdrijft of vergelijken antidepressiva met drugs. Sofie ervaart daardoor het stigma rond medicijngebruik, maar blijft ervan overtuigd dat stoppen haar opnieuw kan veranderen in een angstige, depressieve moeder die haar dochter uit voorzorg zou beperken.