Sheling liet borstimplantaten verwijderen: 'Ik had al een tijd last van vermoeidheid, haaruitval en rode ogen'

In dit artikel:

Sheling was zeventien toen ze borstimplantaten liet plaatsen. Ze had nauwelijks borsten en voelde zich daardoor diep onzeker. Die onzekerheid werd versterkt door de schoonheidsidealen die ze overal zag en door kleinerende opmerkingen van haar toenmalige vriend. Haar ouders stemden als minderjarige in met de operatie, waarna Sheling zich naar eigen zeggen meteen zelfverzekerder en vrouwelijker voelde. Ze koos voor druppelvormige implantaten, maar kan zich niet herinneren dat uitgebreid is besproken welke gezondheidsrisico’s eraan verbonden waren.

Na ongeveer tien jaar merkte Sheling dat haar borsten minder vol werden. Ze stelde onderzoek lange tijd uit, totdat vriendin Dionne Slagter een documentaire maakte over lekkende implantaten. Rond diezelfde periode had Sheling last van vermoeidheid, haaruitval, rode ogen en pijn op haar borst. Een CT-scan liet zien dat een implantaat volledig was beschadigd en dat de siliconen zich als een substantie hadden opgehoopt. Haar huisarts nam haar klachten serieus. Om verdere verspreiding te beperken, werd ook het kapsel rond de implantaten verwijderd. Eén borst werd leeggezogen en het andere implantaat werd operatief weggehaald. Sheling koos niet voor nieuwe implantaten of een reconstructie met eigen vet, omdat ze niets kunstmatigs meer in haar lichaam wilde.

Toen ze na de operatie voor het eerst haar lichaam zag, raakte ze overstuur. Haar borsten waren kleiner, misvormd, gedeukt en getekend door littekens. Ze vreesde dat ze opnieuw zo onzeker zou worden als voor haar borstvergroting. Toch wist ze haar veranderde lichaam sneller te accepteren dan verwacht. Haar partner Sjors speelde daarin een belangrijke rol door haar steeds te bevestigen dat ze mooi en waardevol was zonder grote borsten. Ook het kopen van gewone beha’s, zonder push-up, hielp haar om haar nieuwe lichaam te omarmen.

Een jaar na de explantatie werd Sheling moeder. Het moederschap veranderde haar kijk op uiterlijk en gaf haar borsten een nieuwe betekenis: ze kon haar kind ermee voeden. Hoewel ze haar borsten nog steeds niet mooi vindt, bepalen ze haar zelfbeeld niet meer. Ze zegt nu zelfverzekerder te zijn dan met implantaten en ziet haar lichaam als onderdeel van wie ze is. Spijt van de vergroting heeft ze niet, omdat die haar destijds veel zelfvertrouwen gaf. Wel benadrukt ze dat vrouwelijkheid en aantrekkelijkheid niet afhangen van de maat of vorm van borsten.