Selma (16): 'Ik zie aan alles dat mijn moeder jaloers op me is'

In dit artikel:

Selma, zestien, doet het goed op school en daarbuiten: ze zit in 5 vwo met gemiddeld een 8, sport vier keer per week en speelt in het eerste team van haar hockeyclub. Ze krijgt veel aandacht van jongens en merkt dat mensen haar met vriendinnen in de stad regelmatig aanspreken. Thuis ervaart ze echter iets anders: haar moeder lijkt niet zonder meer blij voor haar te kunnen zijn en maakt terughoudende, soms afremmende opmerkingen wanneer Selma vertelt over dates of behaalde cijfers.

Selma begrijpt waar die houding vandaan kan komen. Haar moeder had zelf een moeilijke puberteit — ze werd gepest, voelde zich onzichtbaar en kreeg nooit de aandacht of kansen die Selma nu wél krijgt. De moeder heeft geen opleiding afgerond en ging op jonge leeftijd werken; die ervaringen zitten nog zichtbaar in haar verhalen en reacties. Daardoor voelt Selma dat haar succes en geluk haar moeder confronteren met wat zij heeft gemist, en dat veroorzaakt jaloezie en onzekerheid in hun relatie.

Selma heeft het onderwerp een keer voorzichtig ter sprake gebracht, maar haar moeder reageerde verdedigend en ontkende het. Dat vergroot Selma’s twijfel: woorden van trots klinken wel, maar ze “voelt” het niet aan houding en gezichtsuitdrukking. Ze worstelt met schuldgevoel — soms lijkt ze haar vreugde te moeten dimmen om haar moeder niet te kwetsen — terwijl ze juist wil groeien, fouten mag maken en erkenning zoekt bij degene van wie die erkenning haar het meest doet.

Het verhaal staat in de rubriek Puberverhaal; om privacyredenen is een schuilnaam gebruikt. Deze situatie illustreert hoe onverwerkte ouderschapstrauma’s en gemiste kansen de relatie met opgroeiende kinderen kunnen belasten en onderstreept het belang van open communicatie of naast elkaar staan in plaats van tegenover elkaar.