Sarah (38) werd weduwe met 2 jonge kinderen: 'De allerkleinste momenten doen het meeste pijn'

In dit artikel:

Anderhalf jaar geleden verloor Sarah van Seumeren (38) haar partner Arno, de vader van hun kinderen Olivia en Julian, die toen acht en vijf jaar oud waren. Het grootste gemis is dat ze de dagelijkse, kleine momenten van hun kinderen niet meer samen kunnen beleven: van nieuwe vaardigheden en schoolverhalen tot een blik van trots naast hun bed.

Sarah probeert haar kinderen ruimte te geven voor alle emoties rond het verlies van hun vader. Wanneer haar zoon vraagt wanneer het gemis minder pijn doet, probeert ze het verdriet niet op te lossen, maar luistert ze, troost hem en oordeelt ze niet. Verdriet, boosheid en ook dagen zonder zichtbaar verdriet mogen naast elkaar bestaan.

Arno blijft een vast onderdeel van hun gezinsleven. Zijn naam valt dagelijks en de kinderen mogen alles over hem vragen. Samen maken ze nieuwe herinneringen waarin hij wordt meegenomen. Zo bezochten ze op Vlieland plekken waar Sarah en Arno samen waren geweest, gingen ze op Arno’s 51e verjaardag skiën en organiseerde Sarah op zijn sterfdag een voetbaltoernooi. Die dag werd tegelijk een moment van rouw en een mooie herinnering voor hun zoon.

Door het overlijden van hun vader zijn de kinderen bang geworden dat ook hun moeder plotseling kan sterven. Ze controleren ’s nachts of ze nog leeft. Voor Sarah zijn ervaringen en een veilig gezinsgevoel daardoor belangrijker geworden dan spullen. Ze benadrukt dat rouw niet lineair verloopt: ondanks een ogenschijnlijk normaal leven kunnen verdriet en uitputting elk moment terugkeren.

Volgens Sarah neemt de aandacht uit de omgeving na de eerste weken vaak snel af, terwijl het verlies voor nabestaanden dagelijks opnieuw voelbaar is. Ze vraagt daarom om blijvende, praktische steun, bijvoorbeeld met koken, wassen of andere taken. Vooral luisteren, niet oordelen en ruimte geven aan emoties helpen. Rouw en levensvreugde kunnen volgens haar tegelijkertijd bestaan.