Sabine (41) leeft nog altijd in lockdown: 'Mama, ik weet niet meer hoe jij vroeger was', zei mijn dochter
In dit artikel:
Sabine Tjon Pian Gi (41) uit Vught leidde vóór corona een druk, actief leven als fulltime werkende moeder en student klinische psychologie. Een besmetting in 2022 veranderde dat abrupt: aanvankelijk leek ze op te knappen, maar korte sociale momenten veroorzaakten zware overprikkeling en een steeds heviger, allesoverheersende vermoeidheid. Waar anderen geen ziekte zichtbaar zagen, raakte Sabine fysiek en mentaal zo uitgeput dat ze uiteindelijk anderhalf jaar grotendeels aan bed gekluisterd was — soms tot 22 uur per dag.
Haar klachten waren ongrijpbaar en wisselend: extreme uitputting alsof ze koorts had, concentratieverlies, en een opvallende dorst waarbij ze 4–6 liter water per dag dronk. Na ziekenhuisopname bleek het geen suikerziekte maar Long COVID. Sabine volgde allerlei trajecten — reguliere zorg, alternatieve behandelingen, hyperbare zuurstoftherapie en medicijnen — en betaalde tienduizenden euro’s uit eigen zak zonder genezende resultaten. Het gebrek aan bewezen behandelopties en duidelijke antwoorden vergrootte de machteloosheid; onderzoek is volgens haar het enige pad om dat te veranderen.
De ziekte had ingrijpende gevolgen voor het gezin. Samen met haar man Daan besloot ze hun jonge dochters te vertellen dat mama ziek moest rusten. Om de kinderen houvast te geven gebruikten ze kleurcodes: een rood loombandje betekende ‘niet storen’, groen dat contact mogelijk was. Terwijl Daan het dagelijkse gezinsleven grotendeels droeg, voerden zij moeilijke gesprekken over toekomst en loyaliteit binnen hun relatie. Sabine beschrijft het rouwproces om het verlies van haar vroegere rol als energieke, spelende moeder; kleine opmerkingen van haar dochter — dat ze niet meer weet hoe mama vroeger was — veroorzaakten veel verdriet, maar ook openheid binnen het gezin.
Om haar innerlijke wereld te ordenen ging Sabine schrijven. Haar bundel Je bent er nog bevat tachtig gedichten over verlies, rouw, frustratie, maar ook over liefde, humor en hoop. Schrijven bood haar een manier om woorden te geven aan iets wat voor buitenstaanders vaak onzichtbaar blijft.
De afgelopen vier jaar heeft Sabine geleidelijk enige vooruitgang geboekt. Sinds ongeveer een jaar volgt ze een programma dat haar autonome zenuwstelsel helpt kalmeren; ze loopt nu af en toe korte stukjes en accepteert dat haar oude energieniveau waarschijnlijk niet helemaal terugkeert. Haar wens is klein maar concreet: uiteindelijk één tot drie uur per dag kunnen werken. Intussen zoekt ze geluk in dagelijkse, haalbare rituelen met haar kinderen — meer praten en voorlezen in plaats van dansen door de woonkamer.
Sabine zet zich ook in voor meer zichtbaarheid van Long COVID. Ze werkt samen met Stichting Long COVID, die biomedisch onderzoek financiert, en doet huiscollectes. Van 15 t/m 22 maart 2026 organiseert de stichting een digitale collecteweek; op 15 maart kan iedereen gratis een A3-poster bestellen en in het raam hangen om te laten zien dat de coronamaatregelen weliswaar voorbij zijn, maar dat een half miljoen Nederlanders nog steeds in een onzichtbare lockdown door Long COVID leeft. Het artikel is gemaakt in samenwerking met die stichting.