Rouwtherapeut Larissa (49) na 25 jaar verliesbegeleiding: 'Kinderen voelen feilloos aan wat ouders verzwijgen'

In dit artikel:

Rouwtherapeut Larissa van der Molen (49) reflecteert op ruim 25 jaar werk in Nederland en ziet een duidelijke verschuiving: rouw is minder taboe geworden en wordt vaker openlijk binnen gezinnen besproken. Toen zij begon, werden zaken als de dood, uitvaarten en ook ‘onzichtbare verliezen’ — bijvoorbeeld een miskraam of echtscheiding — vaak buiten het gezinsleven gehouden. Kinderen werden regelmatig niet betrokken, niet uit onwil maar vanuit de neiging hen te beschermen.

Tegenwoordig merken Van der Molen en haar collega’s dat ouders eerder uitleg geven, kinderen vaker bij afscheid betrekken en hun eigen verdriet durven te tonen. Die verandering betekent niet dat rouwen voor kinderen fundamenteel anders is — basisbehoeften als veiligheid en het ervaren van gemis blijven onveranderd — maar de context is veranderd: openheid maakt rouw zichtbaarder en gedeeld binnen het gezin.

Ouders stellen vooral praktische vragen: hoe vertel ik het, wat zeg ik wél of niet, hoe bescherm ik mijn kind? Van der Molen benadrukt dat kinderen vaak meer aanvoelen dan volwassenen denken; zwijgen kan hen juist onzeker maken. Belangrijker dan perfecte woorden is echtheid: aanwezig zijn, eerlijk en leeftijdsgericht communiceren, en emoties op een passende manier laten zien. Dat geeft kinderen ruimte om hun eigen gevoelens te uiten en voorkomt eenzaam rouwen.

Samengevat: rouw is niet per se minder zwaar, maar doordat we er meer over praten en ouders kwetsbaarheid durven tonen, hoeven kinderen het verlies minder alleen te dragen.