Roos: 'Zij probeerde niet te lachen toen ze mij insemineerde, het was een beetje klungelig'

In dit artikel:

Roos (36) en haar vrouw Simoon (31) vormen samen een druk, liefdevol huishouden met zonen Koos (4) en Ollie (2). Hun kinderwens vervulden ze met behulp van een bekende donor: Jacco, Roos’ goede vriend van wie ze de zaadwoning thuis gebruikten. Het werd geen klinische procedure maar een intieme, huiselijke aangelegenheid—een knullig maar succesvol ritueel waarbij de eerste poging meteen raak was; twee jaar later volgde een tweede zwangerschap, dit keer gedragen door Simoon.

Het ouderschap veranderde hun seksleven. Waar Roos seks vroeger beschouwde als een favoriete bezigheid, is ze sinds de kinderen vaker uitgeput en minder verlangenlijk. Simoon daarentegen heeft een hoger libido en is vaak degene die de aanzet geeft. Dat leidt soms tot een mismatch, maar het koppel praat daar open over en zoekt actief naar middelen om hun intimiteit levend te houden. Avonden zonder kinderen—bij familie of bij de vader van de jongens—met wijn, schemerlicht en trancemuziek blijken effectief: ze dansen, ontwapenen elkaar en nemen pas later uitgebreid de tijd voor elkaar.

Hun manier van vrijen onderscheidt zich volgens hen van eerdere heterorelatie-ervaringen: het is minder prestatiegericht en meer een gedeelde exploratie waarbij de reis belangrijker is dan het doel. Soms eindigt het in passie, soms in een rustige omhelzing waarna ze samen in slaap vallen. De fysieke veranderingen door zwangerschap en moeder worden ook gedeeld en gewaardeerd; elkaars littekens en herstel fasen hebben hun band verdiept — ze zijn zowel geliefdes als moeders.

Praktische en maatschappelijke hobbels blijven aanwezig. Bij instanties als het consultatiebureau botsen ze op verouderde formulieren die nog uitgaan van vader/moeder-combinaties. Ook kinderen en ouders op school stellen vaak vragen of tonen onbegrip: wie is de 'echte' moeder of waar is de papa? Roos reageert doorgaans uitleggend en simpel: er is liefde genoeg; sommige gezinnen hebben twee moeders of twee vaders. Als voorbeeld vertelt ze hoe ze aan zoon Koos uitlegt dat hij geluk heeft omdat twee mensen van hem houden.

De vertelling biedt een open blik op hoe lesbische ouders seksualiteit en relatiegezondheid combineren met gezinsplichten: het vraagt aanpassing, communicatie en bewuste tijd voor elkaar, maar maakt ook zichtbaar dat verlangen, intimiteit en liefde blijven bestaan, zij het in aangepaste vormen. Hun verhaal illustreert tegelijk praktische creatieve keuzes rond gezinsvorming (een bekende donor, thuisinseminatie), de emotionele nasleep van zwangerschap voor het seksleven, en de noodzaak om tegenstanders of onwetendheid geduldig te informeren.