Roel (45) baalt van zijn co-ouderschap: 'Mijn gescheiden vrienden hebben meer vrijheid dan ik'

In dit artikel:

Roel scheidde een jaar geleden nadat het huwelijk al lange tijd onder druk stond. Zijn ex stelde vanaf het begin co-ouderschap voor; zij wilde de kinderen gelijk verdeeld hebben en hij ging uiteindelijk akkoord, ondanks zijn twijfels. De kinderen, van dertien en veertien, geven zelf de voorkeur aan hun moeder: daar gelden ruimere regels en ze mogen later opblijven. Hun oudste zei expliciet tegen Roel: “Papa, jij bent veel te streng.”

Op papier wisselen de kinderen elke helft van de week van huis, maar in de praktijk ervaart Roel het als uitputtend. Als ze bij hem zijn heeft hij de fulltime ouderrol met koken, huiswerk, schermtijd-discussies en pubergezanik; de andere helft van de week is zijn huis leeg en moet hij zichzelf opnieuw vinden. Die constante omschakeling voelt als leven in twee werelden. Hij is ook jaloers op gescheiden vrienden die hun kinderen alleen om het weekend zien: hun leven is overzichtelijker en ze hebben meer ruimte voor zichzelf en sociale activiteiten.

Roel worstelt met het idee dat co-ouderschap breed wordt voorgesteld als de moderne, faire oplossing na een scheiding, terwijl het in zijn situatie vooral een verplichting is waar hij nooit volledig achter stond. Hij houdt van zijn kinderen, maar vraagt zich af of de huidige regeling voor iedereen de beste keuze is en erkent dat hij misschien duidelijker over zijn eigen wensen had moeten zijn. Voor hem zou een regeling “om het weekend” prettiger en haalbaarder zijn geweest.

Kort kader: co-ouderschap kan eerlijk lijken maar vraagt wederzijdse motivatie, duidelijke afspraken en afstemming met pubers; zonder die elementen kan het voor één ouder zwaarder uitpakken dan verwacht. Om privacyredenen gebruikt het artikel een schuilnaam.