Rianne: 'Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb buitenechtelijke kinderen. Nogal wat zelfs'

In dit artikel:

Onderwijskundige, kinderyogadocent en schrijver Rianne Arendsen beschrijft in deze column hoe zij zich met plezier ontfermt over kinderen van anderen, naast haar eigen gezin. Ze vertelt over een oppasdag met een tweejarige die midden in de waarom-fase zat, over speelafspraken, kinderyogalessen, een gezamenlijke campingvakantie en het helpen van onbekende kinderen in de speeltuin. Volgens Arendsen zijn die “bonuskinderen” inmiddels een vast en waardevol onderdeel van haar dagelijks leven.

De column draait vooral om haar opvallend warme band met andermans kinderen. Ze merkt dat ze hun verdriet serieus neemt, hun trots deelt en gemakkelijk met ze zingt, speelt of gek doet. Tegelijk laat ze zien dat die omgang ook confronterend kan zijn: kinderen van anderen ruiken, eten en gedragen zich soms heel anders dan je eigen kroost. Toch overheerst bij haar de conclusie dat ze deze kinderen niet wil missen, ook al is de opluchting groot als ze ze aan het eind van de dag weer terug kan geven.