Rianne: 'Ik ben niet meer de enige betweter in huis'

In dit artikel:

Rianne Arendsen (35), onderwijskundige, docent kinderyoga en moeder, beschrijft in haar column een alledaags moment: een dinsdagavond op de snelweg met haar peuter. Terwijl zij luidkeels meezingt met een nummer op de radio, reageert het kind geïrriteerd omdat het popje niet kan slapen — een kleine scène die leidt tot grotere gedachten over hoe ouders zich gedragen en wat kinderen daarvan overnemen.

Arendsen reflecteert op zichzelf als pietlut, perfectionist en taalpurist: rollen die ze met enige trots (en zelfspot) draagt en die ook zichtbaar doorsijpelen in haar dochters. Kleine taalkundige insinues en hardop nadenken blijken rechtstreeks nagevolgd door het kind; een passerende vrachtwagen levert de speelse uitspraak “vachtwage avontuur” op, een aanwijzing dat peuters actief meedenken en taal van hun omgeving opnemen. Later wijst ze zachtjes op de file, waarna de peuter in duidelijke bewoordingen constateert dat het druk is — wederom een bewijs van imitatie én begrip.

De column balanceert tussen humor en zelfreflectie: wanneer is het opvoeden nog informatief labelen en wanneer is het gewoon eindeloos praten tegen je kinderen? Arendsen erkent dat zij geneigd is alles hardop te benoemen — een aanpak die opvoedkundigen vaak aanmoedigen omdat het woordenschat bevordert — maar ook ziet ze de keerzijde wanneer kinderen haar betweterigheid spiegelen. De rit eindigt in stille berusting; de schrijfster beseft dat de rust deels haar eigen verdienste is, geboren uit de voorbeelden die ze zelf geeft.