Rianne: 'De Kleuter werpt een woeste blik in onze richting, haar gezicht spreekt boekdelen: No. Way.'

In dit artikel:

Rianne Arendsen neemt de lezer mee naar een recente middag waarop zij, haar man en hun kleuter haar allereerste zwemles bijwonen. Na het betalen van een forse bijdrage en het ondertekenen van strikte spelregels melden ze zich bij de kassa en gaan door het poortje het zwembad in. Met een enkelingbandje om en in een schattig badpak wordt de kleuter klaargemaakt; de vader stopt haar schoenen in een kluisje — een keuze die later zorgt voor meer zand in de jaszakken dan verwacht.

Op de oudertribune kijkt Rianne toe terwijl de badjuf de groep instrueert. De les begint eenvoudig: handen en voeten natmaken, door het ondiepe water lopen en uiteindelijk van de rand springen. De kleuter, die thuis nog allerlei trucjes gebruikt met een duikbril en het neusje dichthouden, leert al snel nieuwe vaardigheden: ze drijft op haar rug en zwemt vooruit terwijl de juf haar binnen de lijntjes houdt. Wanneer een hoepel wordt gebruikt om onderdoor te duiken, aarzelt de kleuter zichtbaar, probeert slim te vermijden onder water te hoeven gaan, maar zet dan toch al haar adem en moed bij elkaar en duikt zonder paniek of hoesten door de hoepel.

Het succes maakt haar zichtbaar trots; waar zij vroeger overal voorkruipt, wacht ze nu keurig op haar beurt en vraagt om het trucje keer op keer te herhalen. In de laatste minuten zwemt de hele reeks groepen door elkaar terwijl de badjuffen toezien en administreren. Na afloop blijkt één praktische vaardigheid in huis nog te ontbreken — zelf haren wassen — terwijl de vader al zijn camera pakt om het moment vast te leggen. De les eindigt met warme douchende kinderen en het besef dat een kleine stap als deze groot raakt voor ouder en kind: een nieuw stukje zelfstandigheid, veel trots en een gezin dat met zoute druppels en een flesje shampoo huiswaarts keert.