Rachelle: 'Er is geen sprankje oordeel of zelfverwijt te bespeuren, laat staan de gedachte om het er maar bij te laten zitten'

In dit artikel:

Rachelle (38), arts, oprichter van Practice Your Health en moeder van drie jonge kinderen (4, 2 en 1 jaar), gebruikt in haar column het leerproces van haar jongste om een groter punt te maken over opvoeding, leren en veerkracht. Thuis, tijdens het eindeloze oefenen van eerste stapjes in de woonkamer, observeert ze niet zozeer de geslaagde passen maar vooral alles wat eraan voorafgaat: het optrekken, het weer neerzakken, het uit balans raken, het zoeken naar steun en telkens opnieuw beginnen. Het kind valt, staat op, kijkt vastberaden en probeert opnieuw — zonder schaamte, zelfverwijt of enige terughoudendheid.

Rachelle plaatst die onbevangenheid tegenover een wijdverbreide volwassen reflex: snel oordelen, moeite verwarren met falen en te snel concluderen dat iets “niets voor ons is”. Ze wijst erop dat leren van nieuwe vaardigheden geen éénmalige poging is maar een langdurig proces van herhaling waarin neurale paden, spieren en coördinatie zich stap voor stap aanpassen. Voor echte beheersing zijn tijd en vertrouwen nodig totdat handelingen automatisch gaan, zonder bewuste inspanning.

De column benadrukt ook dat kinderen fungeren als spiegels voor wat er in een gezin echt leeft: hun onbevangen doorzetten toont hoe weinig we onszelf in de weg hoeven te zitten als we die natuurlijke houding toestaan. Waar anderen soms al snel meewarig reageren op uitgestelde succesmomenten, is er bij jonge kinderen bijna nooit het voorbarige oordeel dat iets “gewoon niet voor hen is”.

Praktische boodschap: wie iets wil leren — een nieuwe baan, een moeilijk gesprek, een hobby of persoonlijke ontwikkeling — heeft twee zaken nodig: geduld en vertrouwen in het proces. De column nodigt uit om moeite niet meteen als mislukking te bestempelen, maar te zien als onderdeel van de weg naar vaardigheid, ondersteund door wat we inmiddels weten over neuroplasticiteit en motorisch leren.