Racheda verhuist met haar 2 puberdochters naar Italië: 'Toen dacht ik ineens: wat hebben we gedaan?'

In dit artikel:

Racheda Kooijman (50) en Roeland Ruijssenaars (54) verruilden Nederland met hun dochters Louise (15) en Joselien (13) voor een landgoed van 70 hectare in Umbrië. Na zes jaar zoeken vonden ze een plek met olijfbomen, wijngaarden, bos en meerdere appartementen. Ze wilden ontsnappen aan een voorspelbaar leven, meer buiten zijn en hun dochters leren om hun eigen keuzes te maken en praktische vaardigheden te ontwikkelen.

De verhuizing was al jaren een gezamenlijk plan. Tijdens vakanties bekeken Racheda en Roeland boerderijen, kastelen en landgoederen, totdat ze uiteindelijk de juiste locatie in Italië vonden. De oudste dochter reageerde enthousiast, terwijl de jongste meer twijfels had. Toch kozen beide meisjes voor een Italiaanse school in plaats van een internationale privéschool. Hun eerste schooldag viel mee: ondanks de taalbarrière kwamen ze lachend naar buiten en legden ze al contact met klasgenoten. Geschiedenis en Italiaans waren nog moeilijk te volgen en ook Italiaanse schoolgewoonten vonden ze vreemd.

De overgang bracht pas na de verhuizing onzekerheid met zich mee. Zolang de vorige eigenaar nog hielp, bleef het gezin in een soort verhuisbubbel. Toen hij vertrok, drong door hoeveel werk en verantwoordelijkheid het landgoed met zich meebrengt. Regelingen treffen, verbouwen en inkopen doen kosten bovendien extra tijd door de taalbarrière. De dochters en Racheda krijgen twee keer per week privéles Italiaans en oefenen dagelijks; ook de radio helpt bij het leren. In en rond de studentenstad Perugia kunnen ze zich soms met Engels redden, maar vaak moeten ze improviseren met handen en voeten.

Het dagelijks leven is intensief en sterk gericht op buitenwerk. Racheda staat vroeg op om aan haar manuscript te werken en doet daarna yoga en huishoudelijk werk. Vervolgens wisselen klussen elkaar af: appartementen klaarmaken voor gasten, naar de gemeente of bouwmarkt gaan, verbouwingsplannen maken en het terrein onderhouden. Omdat het vanaf de middag te heet wordt, moet zwaar werk ’s ochtends gebeuren. Een duik in het zwembad is de enige vaste routine. Het gezin ontmoet veel nieuwe mensen en doet mee aan wijnproeverijen en dorpsfeesten.

De verhuizing heeft de gezinsband niet wezenlijk veranderd. Er wordt veel gelachen, maar ook geruzied: twee ondernemers, twee pubers en een grote verbouwing zorgen geregeld voor spanning. Vooral de jongste dochter mist haar vriendinnen in Nederland. Haar ouders proberen haar verdriet ruimte te geven en erkennen dat zij door hun droom veel van haar hebben gevraagd. Tegelijkertijd geloven ze dat de ervaring haar zelfstandiger en sterker maakt. Het afscheid van Nederland was emotioneel, maar de familie en vrienden die inmiddels op bezoek kwamen, zorgden voor nieuwe, langere ontmoetingen.

Op het landgoed werken de plannen ondertussen verder uit. Eind oktober wordt de olijvenoogst binnengehaald en daarna wil het gezin pesticidenvrije olijfolie bottelen en verkopen. Ook denken ze aan retraites en bruiloften. Hoewel de familie weet dat emigreren zwaar is en grote risico’s met zich meebrengt, vertrouwen Racheda en Roeland op de plek, hun ondernemerschap en hun vermogen om tegenslagen met humor te benaderen. Hun boodschap is duidelijk: wie een grote droom heeft, moet die niet eindeloos uitstellen, maar bereid zijn geduldig, flexibel en volhardend aan het avontuur te beginnen.