Pleegouder Klaartje ziet groot probleem in de pleegzorg: 'Ouders en pleegouders krijgen te weinig steun'
In dit artikel:
In Nederland wonen ongeveer 23.000 kinderen in een pleeggezin; voor zo’n 900 wordt nog een plaats gezocht. Pleegouder Klaartje de Vletter (43) pleit voor meer begrip en steun voor pleeggezinnen. Ze vangt zelf al ruim twaalf jaar kinderen op en deelt sinds enkele jaren verhalen over het dagelijkse leven in de pleegzorg om het publiek realistischer te informeren.
Klaartje raakte betrokken bij pleegzorg nadat ze tijdens een IUI-traject tijdelijk zorg droeg voor de kinderen van een vriendin. Daarna volgde zij samen met haar partner de officiële voorbereiding op het pleegouderschap. Die training maakte haar duidelijk dat pleegzorg toegankelijker is dan ze aanvankelijk dacht, maar dat het beeld van ouderschap en omgang met probleemgedrag wezenlijk moest veranderen. Ze legt uit dat agressief of afstandelijk gedrag vaak een overlevingsmechanisme is en geen teken van ondeugdelijke opvoeding; het betekent meestal dat een kind zich onveilig voelt.
Het meest waardevol vindt ze het zien “opbloeien” van kinderen: wanneer zij zich veilig genoeg voelen om zichzelf te laten zien. Pleegzorg is volgens haar geen vervanging van de geboortezorg zoals bij adoptie; contact met ouders, broers en zussen blijft zoveel mogelijk bestaan en samenwerken met de biologische ouders kan een stabiel netwerk rond het kind vormen. Klaartje waarschuwt tegen romantische of tenenkrommende wervingscampagnes en benadrukt: “Kinderen willen niet weg bij hun ouders.” Uithuisplaatsingen komen vaak voort uit moeilijke omstandigheden, niet uit gebrek aan liefde of inzet van ouders.
Om meer genuanceerde ervaringen zichtbaar te maken, begon Klaartje – samen met Karin van de Koppel – anoniem verhalen te delen op LinkedIn en Instagram. Dat initiatief groeide uit tot een boek, een platform en uiteindelijk een stichting, Pleegzorg En Meer, waarin ook een voormalig pleegkind en een ouder meedenken. Het doel is ontmoetingen tussen pleegouders, ouders, hulpverleners en (voormalige) pleegkinderen te bevorderen, zodat er minder oordeel en meer praktische steun komt.
Klaartje wil vooral dat de samenleving pleegzorg realistischer ziet: niet alleen heroïsch of schrijnend, maar complex en samenwerkend. Haar inzet is gericht op begripvergroting en op het creëren van netwerken die kinderen de stabiliteit en steun bieden die zij nodig hebben.