Pedagoog waarschuwt voor viral truc bij driftbuien: 'Dit lijkt te werken, maar is geen oplossing'

In dit artikel:

Op sociale media circuleert een trend waarbij peuters plots stoppen met huilen zodra een ouder luid een willekeurige naam roept — vaak “Jessica” — en verbaasd om zich heen kijkt. De filmpjes tonen telkens hetzelfde: ouders proberen van alles tijdens driftbuien (in de supermarkt, aan tafel of voor het slapen gaan), niets werkt tot het roepen van die naam de huilbui tijdelijk stillegt. De vraag is: waarom lijkt het te werken, en is het een verstandige methode?

Wat er neurologisch gebeurt
Pedagoog Esther Jongerius legt uit dat peuters nog volop neurolinks aanleggen en hun emotionele regulatie in ontwikkeling is; pas rond de zeven jaar wordt die vaardigheid substantieel beter. Bij een driftbui neemt het emotionele deel van de hersenen het over, waardoor taal en logisch redeneren minder bereikbaar zijn. Daardoor dringen woorden en redeneringen tijdens zo’n bui vaak niet door — het kind negeert de ouder niet bewust, maar is simpelweg minder ontvankelijk.

Waarom een naam roepen soms werkt
Het plotselinge roepen van een willekeurige naam fungeert als afleiding: het doorbreekt even de emotionele escalatie en creëert ademruimte. Daardoor kan de huilbui kort stokken en krijgt de volwassene een moment om de aandacht te verleggen. Dit verklaart het virale effect van de korte video’s.

Waarom het niet altijd een goed idee is
Jongerius waarschuwt dat structureel toepassen van zo’n truc pedagogisch ongewenst is. Emoties hebben een functie en willen erváárd en geuit worden; ze “onderdrukken” werkt als het duwen van een bal onder water — uiteindelijk schiet die weer omhoog. Als gevoelens voortdurend worden afgeleid of onderdrukt, kunnen ze zich ophopen en uiteindelijk sterker of juist verstopt terugkomen. Kinderen kunnen het gevoel krijgen dat ze niet worden gezien of serieus genomen wanneer hun emoties routinematig worden weggeflanst.

Wat helpt wel
De expert benadrukt het belang van co-regulatie: volwassenen helpen jonge kinderen hun emoties te kalmeren met aanwezigheid, een rustige stem en soms lichamelijk contact. Effectiever dan trucjes is een kalme houding van de ouder — dat leert het kind ook hoe het later met emoties omgaat. Praktische tips: erkenning en benoemen van het gevoel (“ik zie dat je heel boos bent”), bieden van begrip zonder meteen je grens op te geven, en pas daarna eventueel zachte afleiding of samen iets aangenaams doen. Afleiding kan nuttig zijn als tweede stap of als het kind echt vastzit, maar niet als standaardreactie.

Kortom
De “roep-naam”-trend levert soms snelle resultaten, maar is geen duurzame oplossing. Een balans tussen het geven van ruimte aan emoties, het bieden van veiligheid en begrip, en het handhaven van duidelijke grenzen helpt kinderen leren hun gevoelens te reguleren en voorkomt dat emoties op de lange termijn zich opstapelen of worden weggestopt.