Pedagogisch medewerker Daisy ziet 3 misverstanden bij betrokken ouders: 'Soms moet je juist niets doen'

In dit artikel:

Pedagogisch medewerker en moeder Daisy Grandia schrijft dat ouderbetrokkenheid niet draait om alles weten, controleren of direct oplossen. Ouders verschillen sterk in hoe uitgebreid ze bij de opvang informeren, maar geen enkele aanpak maakt iemand automatisch een goede of slechte ouder. Belangrijker is dat ouders hun kind echt proberen te begrijpen en luisteren naar wat achter gedrag en woorden schuilgaat.

Dat een kind thuis na een opvangdag ontploft, hoeft niet te betekenen dat het op de opvang een slechte dag had. Thuis voelt het zich vaak veilig genoeg om opgekropte emoties los te laten. Grandia ziet ook dat betrokken ouders soms te snel helpen, bijvoorbeeld wanneer een kind met een puzzel worstelt. Door juist even af te wachten, krijgt het de kans om zelf door te zetten en oplossingen te ontdekken. Ouders moeten leren aanvoelen wanneer hulp nodig is en wanneer een stap terug beter werkt.

Ouders en pedagogisch medewerkers bekijken hetzelfde kind vanuit verschillende situaties. Ouders kennen hun kind het best, terwijl professionals gedrag in de opvang zien. Door die perspectieven te delen en naar elkaar te blijven luisteren, ontstaat een vollediger beeld, ook als ze het niet altijd eens zijn.

Na een vakantie kan afscheid nemen bij de opvang tijdelijk weer moeilijk worden. De ene manier van afscheid helpt het ene kind, maar maakt een ander juist verdrietiger, en wat vandaag werkt kan morgen anders uitpakken. Daarom bestaat er geen universele aanpak: goed kijken naar wat het kind nodig heeft is belangrijker.

Grandia’s belangrijkste boodschap is dat ouders niet perfect hoeven te zijn. Betrokkenheid betekent soms helpen, soms wachten en vooral nieuwsgierig blijven naar wie het kind is en wat het probeert te vertellen. Door goed te kijken en luisteren leren ouders hun kind stap voor stap beter begrijpen.