Pedagogisch coach raadt kietelen bij baby's af: 'Een lach betekent niet altijd dat ze plezier hebben'

In dit artikel:

Een baby die lacht wanneer hij wordt gekieteld, heeft niet automatisch plezier. Volgens pedagogisch coach Michelle van Eck is lachen bij kietelen vaak een reflex op een onverwachte prikkel. Omdat jonge kinderen nog niet kunnen vertellen hoe ze aanraking ervaren, adviseert zij om baby’s en peuters die hun grenzen nog niet goed kunnen aangeven liever niet te kietelen. Niet omdat kietelen altijd verkeerd is, maar omdat hun reactie moeilijk te duiden is.

Van Eck benadrukt dat ouders niet alleen naar een lach moeten kijken, maar ook naar de lichaamstaal van hun kind. Een ontspannen houding, oogcontact en initiatief van de baby kunnen wijzen op wederkerig contact. Wegkijken, verstijven of zich terugtrekken zijn juist signalen dat iets te veel kan worden. Bij spelletjes waarbij een baby zelf reageert of duidelijk meer contact zoekt, ontstaat volgens haar meer een vorm van gesprek dan bij onverwacht kietelen.

Die aandacht voor kleine signalen is volgens Van Eck belangrijk voor de ontwikkeling van vertrouwen. Een kind leert in de eerste levensfase of zijn gevoelens worden opgemerkt en of volwassenen daarop reageren. Dat geldt niet alleen bij spelen, maar ook tijdens dagelijkse verzorging, zoals eten, verschonen, aankleden en het omdoen van een slabbetje. Wanneer een baby bijvoorbeeld zijn hoofd wegdraait van een hapje, zou dat signaal serieus moeten worden genomen.

Van Eck pleit daarom voor een rustiger en meer samenwerkende aanpak. Ouders kunnen handelingen vooraf aankondigen, een voorwerp laten zien en even wachten op een reactie. Zo krijgt een kind tijd om informatie te verwerken en actief deel te nemen aan wat er gebeurt. De ouder blijft verantwoordelijk, maar maakt ruimte voor het initiatief van het kind.

Haar visie sluit aan bij het gedachtegoed van Emmi Pikler en Maria Montessori, waarin respectvolle verzorging en zelfstandigheid centraal staan. Het doel is niet dat een kind altijd zijn zin krijgt, maar dat het leert dat zijn signalen ertoe doen. Ook zonder woorden verdienen jonge kinderen het om aandachtig bekeken en gehoord te worden.