Patrick: 'Ik mis de plakknuffels van mijn kleintjes'

In dit artikel:

Patrick (54), romanschrijver en freelance tv-redacteur die over de wereld heeft gewoond en vader is van vijf kinderen, beschrijft in zijn column het langzaam wegtrekken van fysieke genegenheid bij zijn kroost. Waar ze vroeger voortdurend aan hem hingen — handen in zijn, hoofden op zijn borst, natte kusjes en onafgebroken knuffels — voelt hij nu vaak afwijzing: open armen worden begroet met wegduiken, gereserveerde blikken of een subtiele afstandelijke houding. Zijn dochter Bloem is het meest uitgesproken in het vermijden van contact; zijn zoon communiceert het non-verbaal.

Hoewel hij rationeel weet dat dit een tijdelijke fase is en veel ouders en opvoedboeken dat bevestigen, doet de afwijzing pijn en roept ze een vroegtijdig rouwproces op om wat verloren lijkt te gaan: het samen onder een deken kruipen, verstoppertje spelen op altijd dezelfde plek, natte kusjes voor het slapengaan en het dolle geplak op schoolpleinen. De terugtrekking gebeurt stapsgewijs — eerst geen hand vasthouden, dan geen kusjes meer in het openbaar — totdat je jezelf verrast afvraagt wanneer die nabijheid ineens verdwenen is.

Toch zijn er plotselinge, troostende momenten: laatst gaf zijn zoon onverwacht een kus op zijn wang voordat hij wegfietste, en dat ene gebaar was genoeg om hem weer even op te laden. De essentie van zijn boodschap is geen klaagzang maar een liefdevolle waarschuwing aan andere ouders: zuig die kleinschalige lichamelijkheid op, bewaar het in je hart, want de dagen met continue lichaamscontact gaan snel voorbij — en soms kan één onverwacht kusje later precies genoeg blijken.