Patrick: 'De ouder die zijn kind geen trauma bezorgt, moet nog geboren worden'

In dit artikel:

Patrick (54), romanschrijver en freelance tv-redacteur met vijf kinderen en een woonverleden in het buitenland, beschrijft een klein familiedrama dat hem liet nadenken over opvoeden. Tijdens een ritje naar de supermarkt zegt zijn bijna 16-jarige dochter dat ze nog steeds pijn heeft van een voorval uit haar kleutertijd: toen ze vier was en in Zweden woonde, kreeg ze geen opgerolde zure mat omdat ze haar rozijntjes niet had gedeeld met haar broertje. Voor haar was dat toen een groot, traumatisch moment; voor hem was het een routinebeslissing om consequent te zijn.

Die botsing tussen intentie en beleving zet de toon van de column. Patrick realiseert zich dat ouder zijn vol kleine, onbedoelde kwetsuren zit: wat de ene ouder pedagogisch verantwoord vindt, kan door een kind jarenlang onthouden worden als een verlies of onrecht. In plaats van zich te laten verlammen door schuldgevoel kocht hij als ludieke genoegdoening een stapel zure rollen, zette ze voor zijn dochter neer en ze konden er samen om lachen.

De kern van zijn boodschap: opvoeden is improviseren en fouten maken hoort erbij. Belangrijker dan perfect handelen is liefdevolle intentie en het vermogen om later samen te relativeren of het goed te maken — soms met een symbolische berg snoep. Hij stelt andere ouders gerust: probeer niet te streven naar foutloos ouderschap; als je vanuit liefde handelt, kun je veel kleine misstappen later herstellen.