Patricia: 'Wat ze niet zien, is dat mijn hoofd een snelweg is met zestien afslagen tegelijk, zonder duidelijke borden'

In dit artikel:

Patricia van Liemt — stewardess, schrijfster en moeder van Maria (15) en Phaedra (13) — beschrijft hoe een casual etentje met vrienden en hun partners haar aan het denken zet over ADHD. Tijdens die vrijdagavond vertelt een goede vriendin dat ze recent de diagnose kreeg; Patricia herkent het geschetste profiel meteen en voelt zich geraakt en onrustig over de vraag of zij dat ook heeft, zelfs op haar 46e.

Ze zoekt bevestiging bij familie tijdens een ander etentje, maar stuit op stilte, schaamte en oude familiedynamieken: haar vader en zus zijn eerder bestempeld als ADHD’ers, terwijl men bij haar niet snel aan dat label denkt. Patricia legt uit dat ADHD bij haar niet het stereotype drukke gedrag is, maar een innerlijke onrust — “mijn hoofd is een snelweg met zestien afslagen” — waardoor focussen alleen lukt bij echte interesse, ze vaak dingen kwijtraakt en emoties ongevraagd binnenkomen.

Een diagnose zou haar leven niet per se direct omgooien, schrijft ze, maar wel iets belangrijks geven: begrip, zachtheid voor zichzelf en praktische handvatten om beter met die aanleg om te gaan. Ze benadrukt dat het onzichtbare karakter van ADHD veel onbegrip veroorzaakt en dat begrip ertoe doet, ook op latere leeftijd.