Patricia: 'Waarop ik zei dat ze gewoon had moeten doorbijten. Achteraf een total mom-fail natuurlijk'

In dit artikel:

Schrijver en moeder Patricia van Liemt (moeder van Maria, 16, en Phaedra, 13) praat met Anne, een vriendin die bijna twintig jaar ouder is en inmiddels een volwassen dochter heeft. Anne vertelt dat ze vroeger regelmatig dingen deed die zij leuk vond en verwachtte dat haar kinderen meegingen. Ze noemt zichzelf daarom achteraf soms egoïstisch, maar voelt daar geen schuld over: ze was toen gewoon zo en heeft naar eigen zeggen wel haar best gedaan.

Die openheid zet Van Liemt aan het denken over haar eigen moederschap. Ze herinnert zich een incident uit de tijd dat haar gezin in Zwitserland woonde. Haar achtjarige dochter Maria deed aan turnen en werd tijdens een oefening verder in een split geduwd, ondanks dat ze zei dat het pijn deed. Toen Maria niet doorging naar de volgende ronde, trok Van Liemt haar boos mee naar de auto en zei ze dat haar dochter had moeten doorbijten. Achteraf ziet ze dat als een pijnlijke ‘mom-fail’: Maria gaf juist duidelijk haar grens aan, iets wat een moeder zou moeten aanmoedigen.

Van Liemt concludeert dat er een verschil is tussen daadwerkelijk een slechte moeder zijn en je soms zo voelen. Annes nuchtere houding helpt haar die oude schuld in perspectief te plaatsen.