Patricia: 'Ondanks dat ik het winnende lot van echtscheidingen in handen heb, zuigt het me langzaam leeg'

In dit artikel:

Patricia van Liemt — stewardess, columniste en moeder van Maria (15) en Phaedra (13) — beschrijft haar scheiding die buitengewoon vriendelijk en soepel verloopt, maar haar daardoor juist emotioneel uitput. In plaats van een heet politiek of juridisch conflict ervaart ze een romcom-achtig afscheid: ze blijven samen in het ouderlijk huis, delen lunches en lachen om herinneringen, en zelfs de mediator lijkt met trots te vertellen dat zij “het ideale stel” is om uit elkaar te gaan.

Hoewel dit voor de kinderen ideaal lijkt, raakt Patricia zichzelf kwijt in de voortdurende vriendelijkheid. De constante goedheid en redelijkheid geven haar geen afsluiting; het voelt als een herhalende dag zonder duidelijk einde — verwarrend en leegtrekkend in plaats van bevrijdend. Ironisch genoeg verlangt ze soms naar strijd: een klassieke, vuile scheiding met advocaten en duidelijke grenzen zou tenminste duidelijkheid en beweging brengen.

Haar column belicht de tegenstrijdigheid van een succesvolle, nette scheiding: wat extern als winst wordt gezien, kan intern een identiteits- en rouwproces bemoeilijken. Extra context: zulke “vriendelijke” scheidingen kunnen voor ouders tot aanhoudende ambiguïteit en emotionele leegte leiden, ook al zijn ze gunstig voor de kinderen.