Patricia nam een lastige beslissing: 'Je moet alleen spijt hebben van de dingen die je niet hebt gedaan, toch?'

In dit artikel:

Patricia van Liemt — stewardess, schrijfster en moeder van Maria (15) en Phaedra (13) — vertelt waarom ze na twee jaar als cabinepersoneel te hebben gewerkt besloot te stoppen. Geïnspireerd door de laatste woorden van haar moeder, die terugblikte op een rijk leven dankzij haar vliegcarrière, stapte Patricia op haar 47e in hetzelfde vak: weken in Singapore afgewisseld met wandelingen in Calgary, schrijven vanuit hotelkamers en het plezier van gasten verwelkomen aan boord.

Toch voelde de baan al snel hol aan. De afwisselende diensten, wisselende collega’s, nachten alleen en het voortdurend moeten herstellen van onregelmatige werktijden botsten met haar behoefte aan verbinding, nabijheid en zingeving. Waar reizen en nieuwe plekken zien voor veel collega’s een droom lijken, ontdekte zij dat het ook een vorm van gevangenschap kan zijn: veel vrijheid aan de oppervlakte, maar weinig zeggenschap over je agenda en privésfeer.

Uiteindelijk haalde het ontbreken van purpose de doorslag: hoewel ze trots was op de unieke kans die ze zichzelf gaf, koos ze ervoor het vak te verlaten voordat ze er in wegzakte. Nu staat ze opnieuw voor een carrièrekeuze — met het voordeel van levenservaring die haar duidelijk maakt wat ze níet wil — en houdt ze vast aan het idee dat je vooral spijt moet hebben van wat je niet probeerde.

Kortom: reizen verrijkt, maar betekenis ontstaat voor haar pas als die ervaringen deelbaar zijn en passen bij de waarden van verbinding en stabiliteit.