Patricia: 'Mijn hart is teleurgesteld in mijn woorden. Ik zie haar ontraadselde blik'

In dit artikel:

Patricia van Liemt beschrijft hoe haar blik op kleding en vrouwelijkheid is gevormd door vernederende opmerkingen uit haar jeugd én door haar eigen zorgen als moeder. Het verhaal begint op haar zeventiende verjaardag, op 3 september 1995, wanneer haar moeder haar spijkerrokje afkeurt. Die afwijzing komt bovenop een eerdere opmerking van een oudere man over haar benen, waardoor Patricia zich als puber steeds onzekerder ging voelen over haar lichaam en kleding. Het vervangende rokje dat ze toen aantrok, bewaarde ze jarenlang als een pijnlijk aandenken aan dat moment en pas na het overlijden van haar moeder durfde ze het weg te doen.

In het heden ziet ze hetzelfde mechanisme terug bij haar eigen dochter Maria, die op vakantie een kort broekje draagt. Patricia schrikt van haar eigen reflex om te zeggen dat haar dochter “te weinig aan” heeft, al wil ze juist haar dochters vrijheid beschermen. Ze beseft dat haar angst inmiddels een andere vorm heeft gekregen: waar haar moeder vooral bang was voor sociale afkeuring, vreest Patricia vooral de blik en het gedrag van mannen. Daarmee laat de column zien hoe onzekerheid over meisjeslichamen en kleding van generatie op generatie kan verschuiven, maar niet verdwijnt.