Patricia: 'Maar daar, op Schiphol-Oost, was ik getuige van mijn eigen onomkeerbare keuze'

In dit artikel:

Patricia van Liemt — stewardess, columniste en moeder van Maria (15) en Phaedra (13) — leverde gisteren haar uniform in op Schiphol-Oost, precies op de plek waar ze het een half jaar geleden had opgehaald. Het moment maakte voor haar duidelijk dat haar besluit om te stoppen onomkeerbaar is. Sinds ze vier maanden eerder publiekelijk had aangekondigd te willen stoppen, kreeg ze van anderen veel lof voor haar “stoere” keuze, maar vanbinnen wisselden zekerheid en diepe twijfel elkaar af.

Ze worstelt met het gevoel dat stoppen permanente woorden oproept — termen als voor altijd en nooit meer — en met de gedachte dat opgeven misschien verspilde tijd en identiteit betekent. Die oude onzekerheden, die volgens haar bij veel vrouwen sluimeren, maakten haar even een lafaard in eigen ogen, ondanks dat ze het besluit rationeel en emotioneel ondersteund voelt. Tegelijk zag ze bij het inleveren ook opluchting en hernieuwd vertrouwen dat het de juiste stap is.

Een ontmoeting met een oud-collega — iemand die na veertig jaar hakken nu voorzichtig gympen past en er twee jaar over deed om die omslag te maken — zette haar observatie scherp neer: stoppen vergt bewondering, maar soms vraagt blijven evenveel moed. De column belicht zo de paradox van afscheid nemen: publiek applaus contrasteert met innerlijke ambivalentie, en de keuze tussen doorzetten en loslaten draait vaak om meer dan praktische redenen; het raakt aan identiteit, opgebouwde investering en angst voor het onherroepelijke.

Context: veel mensen ervaren vergelijkbare worstelingen door de neiging om eerdere investeringen niet als “verloren” te willen zien (sunk-cost) en doordat een baan of rol onderdeel van het zelfbeeld wordt. Van Liemts reflectie maakt duidelijk dat zowel stoppen als volhouden gedurfde beslissingen kunnen zijn.