Patricia: 'Ik was aangekomen en mijn dikkertjes-wens leek ineens absurd. What the hell was I thinking?'

In dit artikel:

Patricia van Liemt, stewardess, schrijfster en moeder van twee tieners, beschrijft een onverwachte fantasie: ze zou zichzelf liever zien met een paar extra kilo’s, voller en meer rondingen — een lichaam dat zwaarte en bescherming uitstraalt. In haar verbeelding paradeert ze door een hippe straat op de klanken van Mika’s Big Girl, trots en comfortabel in wijde spijkerbroeken die al in haar kast hangen. Het idee suggereert niet alleen sensualiteit (bewegende billen, zacht duwen tussen de bovenbenen), maar ook een schild tegen de verwachtingen van reclame en de buitenwereld; extra gewicht blijkt voor haar een mogelijke bron van zelfzorg en vrijstelling van uiterlijke eisen.

Ze rekent erop dat partner en vrienden het geleidelijk zouden accepteren — haar geliefde zou het waarschijnlijk nauwelijks opmerken, vrienden zouden het eerder afdoen als levensstress of ‘de overgang’, en haar vader zou hooguit een opmerking maken. De wens lijkt zowel een rebellie tegen slanke ideaalbeelden als een zoektocht naar een lichtere, gemoedsrustige vrijheid: eten wat ze wil, blijven, voor zichzelf kiezen.

De gedachte botst echter met de realiteit wanneer haar spijkerbroek niet meer dicht kan. Het blijkt dat ze daadwerkelijk is aangekomen, en de droom voelt ineens absurd. Na self-reflectie ontdekt ze dat ze vooral verlangde naar het gevoel van bevrijding en veiligheid dat het idee opwekte — niet per se naar het feitelijke extra gewicht. Dat inzicht brengt een onverwachte verlichting.