Patricia: 'Ik voel dat ik als keizersnee-moeder toch iets heb gemist, ook 13 jaar later nog'

In dit artikel:

Patricia van Liemt — stewardess, columniste en moeder van Maria (15) en Phaedra (13) — beschrijft in een luchtige, herkenbare column hoe een plotselinge steek van gemis haar overviel. Terwijl ze een aflever­ing van Virgin River keek, waarin een vrouw in bad bevalt en er dramatisch veel emotie aan verbonden is, realiseerde Patricia zich dat haar eigen bevallingen twee geplande keizersneden waren: praktisch, klinisch en uitgevoerd door onbekende handen achter een blauw scherm. Ze erkent dankbaarheid richting de wetenschap en het feit dat ze twee gezonde dochters heeft gekregen, maar voelt toch een klein, hardnekkig gevoel alsof ze iets heeft gemist.

Ze behandelt het gevoel met humor — bijvoorbeeld haar afkeer van het idee van een “drijvende drol” bij een waterbevalling — maar ook serieus: het gaat haar niet om romantiek, maar om een soort bewijsdrang. Omdat haar lichaam werd toegewijd aan een operatie en het zware herstel daarop volgde, mist ze de fysieke beleving waar anderen juist trots op lijken. Het steentje in haar schoen, zo zegt ze, is klein maar aanwezig; ze wil het begrip van zichzelf loslaten en de behoefte aan dat bewijs voorgoed achter zich laten.