Patricia: 'Ik knik, maar zie ondertussen alleen maar denkbeeldige rode vlaggen om ons gesprek wapperen'

In dit artikel:

Patricia van Liemt, stewardess, columnist en moeder van twee dochters, beschrijft een onverwachte ontmoeting met een oude vriendin die haar vertelt dat haar tienerdochter zich heeft bekeerd tot het christendom. De vriendin legt uit dat er jaren geleden een bijbeltje op het nachtkastje van het meisje verscheen; inmiddels is Isabella vijftien, gaat zij wekelijks naar de kerk zonder haar moeder en heeft ze een gelovig vriendje dat vasthoudt aan seksuele onthouding tot het huwelijk.

Patricia reageert aanvankelijk met verbazing en innerlijke weerstand: het idee dat een van haar eigen kinderen zo’n religieuze keuze zou maken, veroorzaakt rillingen en gedachtegangen over de historische rol van religie bij conflicten en vrouwenonderdrukking. Toch realiseert ze zich snel dat het niet aan haar is om te oordelen of te interveniëren. In plaats daarvan ziet ze twee menselijke kanten: een moeder die haar kind probeert vast te houden terwijl het naar een onbekende richting beweegt, en een puber die houvast, zingeving en regels zoekt in een wereld die vaak ontredderend lijkt.

De kern van haar reflectie ligt bij de spanning tussen persoonlijke vrijheid en de grenzen daarvan zodra kinderen hun eigen overtuigingen kiezen. Voor Patricia betekent goed ouderschap niet altijd het winnen van een debat, maar aanwezig blijven en luisteren, ook als je het principieel oneens bent. Uiteindelijk concludeert ze dat moederschap soms neerkomt op blijven staan naast je kind terwijl het een andere waarheid omarmt.