Patricia: 'Ik besluit ter plekke dat er nooit meer een dag zal zijn die dit zal overtreffen'

In dit artikel:

Patricia van Liemt, columnist en moeder van Maria (15) en Phaedra (13), beschrijft een persoonlijke herinnering aan 3 september 1992: haar veertiende verjaardag en een onuitwisbare teleurstelling rondom een Michael Jackson‑concert in Gelsenkirchen. Nadat ze in Hitkrant leest dat er nog kaarten zijn voor een concert in Duitsland, smeekt ze haar moeder mee te gaan op de vier uur durende busreis. Met zo’n veertig mede‑fans zingt ze onderweg hetzelfde repertoire en arriveert overweldigd bij een enorm stadion vol tienduizenden, vaak als Jackson verklede, enthousiaste mensen. Alles lijkt perfect—tot vlak bij de ingang een politieagent publiekelijk meldt dat de artiest ziek is en het optreden is afgelast.

Het gezamenlijke verdriet is immens: duizenden mensen barsten in huilen uit, en ook de jonge Patricia stort in tranen. Ze voelt dat die dag, hoe haar leven verder ook loopt, nooit meer zal worden overtroffen. Decennia later keert die emotie terug. Tijdens het kijken van een Michael Jackson‑film in de bioscoop, naast haar oudste dochter (ongeveer even oud als zij toen was), wordt ze plotseling weer veertien en voelt de oude pijn vervagen. De ervaring krijgt een andere lading omdat de mythe van Jackson sinds zijn dood complexer en donkerder is geworden; desalniettemin raakt het haar dat iets wat vroeger haar hele wereld was, nu ook haar dochter raakt.

De column schetst zowel de fanatieke extase van het Jackson‑tijdperk als de klassieke mix van teleurstelling en later nostalgische herkenning — en benadrukt hoe delen van zo’n muzikale obsessie met je kinderen een onverwachte verzachting kan brengen.