Oudste, middelste of jongste kind? Zo verschillend kijken ze naar hun ouders

In dit artikel:

De geboortevolgordetheorie van psychotherapeut Alfred Adler probeert te verklaren waarom kinderen uit hetzelfde gezin hun jeugd toch heel verschillend kunnen ervaren. De oudste zou vaak met strengere regels en hogere verwachtingen te maken krijgen, omdat ouders bij hun eerste kind nog alles moeten uitzoeken. Daardoor leren oudste kinderen soms sneller zelfstandig te zijn en voelen ze zich verantwoordelijk voor het goede voorbeeld. Ook kunnen ze het idee krijgen dat hun ouders bij jongere kinderen soepeler werden.

Het middelste kind kan zich volgens de theorie gemakkelijker over het hoofd gezien voelen, omdat de aandacht vaak naar de oudste of jongste gaat. Sommige middelste kinderen zoeken daarom nadrukkelijk een eigen plek, worden zelfstandig of kiezen bewust een andere rol dan hun broers en zussen. Het zogenoemde ‘middle child syndrome’ is echter geen officieel erkende diagnose.

Bij de jongste zijn ouders vaak meer ontspannen en ervaren. Regels kunnen minder strikt zijn en er is meestal meer vrijheid. Psycholoog Sara Shine koppelt daar eigenschappen als sociale vaardigheid, creativiteit en zelfstandigheid aan, al kunnen jongste kinderen ook vaker grenzen opzoeken of aandacht vragen.

De theorie voorspelt niet iemands karakter of opvoeding. Persoonlijkheid, de sfeer thuis, leeftijdsverschillen en gezinsomstandigheden spelen eveneens een belangrijke rol. Toch kan geboortevolgorde verklaren waarom gezinsleden tijdens een familiebijeenkomst heel verschillende herinneringen aan dezelfde jeugd hebben. Mogelijk beïnvloedt die ervaring later ook hun eigen manier van opvoeden.