Orthopedagoog: 'Ik weet alles over opvoeden, maar thuis doe ik het óók niet perfect'

In dit artikel:

Orthopedagoog Loes Waanders beschrijft hoe het is om aan de ene kant precies te weten wat goed opvoeden inhoudt en aan de andere kant gewoon moe en onvolmaakt als moeder te zijn. In haar werk begeleidt ze ouders naar meer rust en realisme, maar thuis botst die professionele blik soms met haar eigen reacties. Ze herkent het patroon van snel in de analysestand schieten wanneer haar kinderen zich niet fijn voelen; haar partner helpt haar dan te ‘uitzoomen’.

Waanders groeide op in een gezin waar emoties weinig werden benoemd, en wil dat anders doen met haar kinderen van 4 en 7 jaar. Ze maakt haar eigen gevoelens zichtbaar voor hen — bijvoorbeeld door te zeggen: “ik merk dat ik in oranje zit, ik ga even rustig ademen” — om emoties te normaliseren en regulatie te laten zien. Dat betaalt zich uit: haar kinderen leren steeds vaker verbaal aangeven wat ze voelen.

Belangrijk voor haar is het idee van herstellen na een fout. Ze geeft toe dat ze niet altijd goed reageert — recent zei ze iets onaardigs aan tafel uit vermoeidheid en legde het daarna uit en herstelde het contact. Voor haar begint opvoeden daardoor minder bij perfecte controle en meer bij het herstellen van verbinding wanneer het misgaat.

Waanders waarschuwt tegen de prestatiedruk op ouders: men denkt te moeten weten en beheersen wat er met het kind gebeurt, terwijl kinderen ook eigen karakters hebben en beïnvloed worden door school, vrienden en slaap. Volgens haar mogen ouders vaker accepteren dat ze het niet weten en dat dat oké is.

Ze werkt zelf nog aan de overgang van werk naar gezin; eenvoudige routines zoals een korte wandeling of één liedje luisteren helpen haar hoofd af te schakelen. Haar centrale boodschap: opvoeden draait om menselijkheid — fouten maken en vervolgens herstellen leert kinderen dat relaties weer goed kunnen komen, veel waardevoller dan jacht op perfectie.