Opvoeden tussen 2 culturen: 'Het is een constante zoektocht naar balans'

In dit artikel:

Aysegül Goudkuil (30) groeit in Nederland op als dochter van Turkse ouders en geeft nu haar tweejarige dochter een mix van beide culturen. Thuis kreeg ze een traditionele Turkse opvoeding met nadruk op respect, familiebanden en religieuze feestdagen; op school merkte ze juist meer vrijheid en zelfstandigheid bij leeftijdsgenoten. Die dubbele ervaring beschouwt ze nu als verrijking: de warmte en verbondenheid van de Turkse kant gecombineerd met Nederlandse openheid en zelfredzaamheid.

Een belangrijk keerpunt in haar leven kwam door haar relatie met een Nederlandse man, die ze sinds 2017 heeft. Omdat haar vader vond dat ze met een Turkse man moest trouwen, leidde hun verloving in maart 2023 tot een breuk; Aysegül trouwde binnen drie maanden en verbrak sindsdien het contact met haar vader. Het conflict bracht haar lange tijd in onzekerheid, totdat een psycholoog haar hielp zien dat zij vanuit een Nederlandse nadruk op zelfontplooiing handelde, terwijl haar vader handelde volgens zijn culturele waarden, waarin familie en eer vooropstaan.

In de opvoeding van haar eigen dochter zoekt Aysegül actief naar balans. Ze stimuleert zelfstandigheid door veel te vragen en eenvoudige keuzes te bieden (zoals schoenen of eten), zodat het meisje leert haar mening te uiten — iets wat Aysegül zelf gemist heeft. Tegelijkertijd wil ze dat haar kind waarden als gastvrijheid, zorg voor anderen en respect voor ouderen meekrijgt; Suikerfeest en de betekenis daarvan maken daarvan deel uit. Taal is een knelpunt: het gezin koos bewust voor Nederlands als thuistaal zodat haar man altijd kan meepraten, iets wat de Turkse familie moeilijk vindt omdat andere kinderen in de familie wel Turks spreken.

Culturele verschillen blijken ook in de omgang met vakantie- en familiebijeenkomsten: haar partner hecht aan individuele rustmomenten, iets wat in haar familie als onbeleefd kan worden ervaren. Over feestdagen vonden ze een compromis — in plaats van een traditionele kerstboom kozen ze een verlichtingsboom — en vorig zomer ontmoetten beide families elkaar in Turkije, waar de partner de Turkse keuken en gastvrijheid zeer waardeerde.

Aysegül en haar man voeren veel gesprekken, zoeken bij meningsverschillen naar middenwegen en proberen dat hun dochter zich niet “tussen twee culturen” voelt maar juist sterk in beide. Haar hoop is dat het meisje later terugkijkt op een jeugd waarin ze de warmte van de Turkse kant en de zelfstandigheid van de Nederlandse kant meekreeg — kortom: het beste van twee werelden.

Kort inzicht: dit verhaal illustreert veelvoorkomende dilemma’s bij biculturele gezinnen — botsende familieverwachtingen, taalverlies, en de noodzaak van bewuste keuzes om kinderen een stabiele, meervoudige identiteit mee te geven.