Opgebiecht: 'Ik vind alleen mijn eigen kinderen leuk. En zelfs die vaak niet'

In dit artikel:

Rumi, moeder van twee, bekent in de rubriek ‘Opgebiecht’ dat ze andere kinderen zelden leuk vindt en zelfs haar eigen kinderen regelmatig irritant vindt — al benadrukt ze dat ze zielsveel van hen houdt. Ze raakt gefrustreerd door lawaaiige, plakkerige en onvoorspelbare kinderen en vermijdt drukke verjaardagsfeestjes. Haar eigen kinderen beschrijft ze als aanhoudend veeleisend en dramatisch (“Mamaaaa, hij keek naar mij!”, “Mamaaaa, ik wil iets eten…”), wat geregeld tot ergernis leidt.

Rumi worstelt met schuldgevoel: volgens de maatschappelijke verwachting zou een moeder altijd genieten van elk moment met kinderen, maar zij erkent dat liefde en irritatie tegelijk kunnen bestaan. Ze ziet eerlijkheid over haar gevoelens en het stellen van grenzen juist als mogelijk gunstig voor haar ouderschap — omdat het haar helpt volhouden, ook op lastige dagen.

De bijdrage raakt aan een breder thema: de taboe op ambivalente gevoelens bij ouderschap en het belang van realistische verwachtingen en zelfzorg.